အလြမ္းေတြ မီးေလာင္ရာ ေလပင့္
အခ်စ္က လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့အတိုင္း
ၾကံဳရာက်ပန္း
လက္လြတ္စပယ္
အသံုးဲပဳၿပီးသား ပလတ္စတစ္အိတ္လိုလြင့္တယ္။
အခ်စ္က
အေတြးမွာ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့မီးလွ်ံ
အႏုပညာမွာ စိုက္၀င္ေနတဲ့ ဓား ။
အခ်စ္က
စိတ္မွာ ျမံဳေနတဲ့ အနာအဆာ
အစြဲအလမ္းမွာ စြဲကပ္ေနတဲ့ ေရာဂါပိုးမႊား။
အစိမ္းလတ္လတ္ ခံစားမႈနဲ႔
သခၤါရကို မ်က္ႏွာလႊဲခံပစ္လို႔
အခ်စ္ေရးမွာ
ေဆးမင္ေၾကာင္လို စုတ္ထိုးမိခဲ့သူ ။
ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္
ပြင့္ခဲ့ေသာပန္းေတြ မေ၀ေတာ့
ေမႊးခဲ့ေသာ မီးေတြ မျငိမ္းေတာ့
တစ္ပိုဒ္ခ်ိဳ တစ္ပိုဒ္ ခါး
စံုတြဲသီခ်င္းေတြရဲ႕ အရသာ
မီးေလာင္ေနတဲ့ အသံမွာ မ်က္ရည္စိုခဲ့ျပီ။
အခ်စ္ရဲ႕
အ၀ါေရာင္ ဆင္းရဲျခင္းအႏုပညာ
တစ္သက္မွာတစ္ခါျဖစ္တဲ့ စိတၱဇ
သူ႔ အာဃာတမွာ
၀မ္းနည္းျခင္းေတြ ႐ိဳးေျမက်ေအာင္ ေလာင္ခဲ့တယ္။

ေအာင္ရင္ၿငိမ္း
Faces မုခ မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊ ၂၀၀၃

အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း သတိရေနမိတယ္၊ သူ႔ အက္ဆစ္ကန္ထဲ ယဇ္ေကာင္လို ဘဝတစ္ခုလံုးေလာင္ကြ်မ္းပ်က္စီးဖုိ႔၊
သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ား ဓားသံလ်က္ေပၚက စေတာ္ဘယ္ရီရနံ႔ေလးကို စုပ္ယူဖို႔၊ သူ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တားျမစ္ေဆးဝါးလို ေသြးေၾကာထဲ ထိုးသြင္းဖို႔၊ သစၥာတရားကို ဖဲၾကိဳးအနီနဲ႔ စည္းေႏွာင္ျပီး ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄အေရာက္ပို႔ေဆာင္ဖို႔၊
တကယ္ဆို ဘဝက သိပ္ကိုတိုေတာင္းလြန္းတယ္၊ အခ်ိန္ေတြက တိုေတာင္းလြန္းတယ္၊ မေသခ်ာတာတစ္ခုေလာက္
ဘဝဟာ မေသခ်ာ၊ မေရရာ၊ ေနာက္ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ ရႈေမွ်ာ္ခင္းေတြလို ရိပ္ကနဲ က်န္ရစ္ခဲ႔မွာပဲ၊
တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔ေသြးခုန္ႏႈန္းတိုးတိုးေလးကလြဲရင္ အရာရာဟာ ေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္လိ႔ုပဲ၊ လူႏွစ္ေယာက္၊ ႏွလံုးသားခ်င္းဆက္အျမႊာ၊ အသက္တစ္ခုထဲ ဆက္ေနတာ၊ သဘာဝ ေတာေတာင္ေရေျမ နယ္နိမိတ္ခ်င္းထိစပ္ေနတာ၊ တိတ္ဆိတ္လြန္းေတာ႔ သိစိတ္ အာရုံခံစားမႈကမ္းပါးေတြ အားလံုး တစ္ဝုန္းဝုန္း ျပိဳက်ေနတာ၊ သူ႔ေသြးေၾကာေတြထဲ ေဆာက္တည္ရာမရ ေျပးလႊားေနမိတယ္၊ မၾကားႏိုင္ေပမယ္႔ သူ႔နာမည္ကို အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ေနမိတယ္၊
တကယ္ဆို ဘာကိုမွ အေသအခ်ာေမွ်ာ္လင္႔မထားဘူး၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ဟာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ရိွမရွိ မေသခ်ာေသးဘူး၊
ထိစမ္းမိသမွ် ျဖန္းကနဲ ျပိဳက်သြားမယ္႔ ဖန္သားနံရံေတြ၊ ျမက္ပင္ေလးတစ္ပင္ လႈပ္ခတ္ရံုနဲ႔ ဝုန္းကနဲ အလန္႔တၾကားထပ်ံသြားမယ္႔ ငွက္ေတြ၊ ငါရွာေဖြေန၊ ေသြးရူးေသြးတန္း တည္ေဆာက္ေနမိတယ္၊
သူ႔အိပ္မက္ေတြထဲ၊ အဓိပၸါယ္တစ္စံုတစ္ရာ၊ နက္ရႈိင္းေသာ၊ ေမွာ္ရံု၊ ဂီတ၊ ငါ႔အတြက္ သူ႔ဘက္က နာမဝိေသသနေတြ၊ မီးေလာင္ေနတဲ႔ စာသားေတြ၊ ဆံြအ၊ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္၊ ေျပးလႊား၊ ဆူညံေအာ္ဟစ္ေနတယ္၊
သူ႔ရယ္သံေလးကို သူမသိေအာင္ ခိုးယူေနမိတယ္၊ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြထဲ တိတ္တိတ္ကေလး ခုန္ဝင္ေနမိတယ္၊ သူ႔အေပ်ာ္အေမာထဲ စမ္းေခ်ာင္းေလးလို စီးဝင္ေနမိတယ္၊
သူ႔ေရွ ႔မွာ ဘဝတစ္ခုလံုး ထစ္အေနတဲ႔ တိပ္သားတစ္စပမာ၊ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အစြယ္က်ိဳး ေျခဝတ္ပုဆိုးပမာ၊ ငါ႔သစၥာတရားကို ပဝါစိမ္းလို ရင္ညႊန္႔မွာစည္းထားပါ၊
သနပ္ခါးထူထူလိမ္းျပီး ငါ႔စိတၱဇကို ေခါင္ရမ္းပန္းလို ပန္ဆင္ပါ၊ ငါ႔ႏွလံုးသားၿမိဳ႔ရြာတစ္ခုလံုး အနာအဖ်ားကင္းေအာင္ ေစာင္႔ေရွာက္ပါ၊ အဲဒီလို ငါ႔ကိုယ္ငါေအာ္ေခၚေပမယ္႔ ငါ႔အသံငါမၾကားရဘူး၊ ငါ႔စိတၱဇကို ငါမျမင္ႏိုင္ဘူး၊
သူ႔ရဲ ႔ ျဖဴစင္ေသာ၊ မာယာ၊ သူ႔အ၀ိဇၨာနဲ႔ ေန႔ေတြ၊ ေဝဝါး၊ ခ်ိဳျမိန္ေန၊ နာက်င္ေနတာ။ ။

ဘုန္းေနသြန္း

၂၂-၂-၂၀၁၀

(၁)

စကၠဴစျဖဴျဖဴေလးေတြ ေၾကမြလြင့္စင္သြားတဲ့အခါ စိတ္ထဲအထီးက်န္မႈဟာ အေရာင္ေတြအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ စိမ္းညိဳ႕အုံ႔ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔အရိပ္ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္သက္သာရာရေစမယ့္ အေရာင္တစ္ခုခုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ အမွန္တကယ္လိုအပ္မွာပါပဲ။ စံပယ္ပန္းေလးလို ျဖဴဆြတ္ေမႊးပ်ံ႕ျခင္း၊ ခ်စ္သူရဲ႕ ပန္းေသြးႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြလို ခ်ိဳရီႏူးညံ့ျခင္း တစ္ခုခုေပါ့ . . .။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြဆီ စိတ္နဲ႔တိုး၀င္သြားေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ျဖဴတဲ့ ႏွင္းရဲ႕အေရာင္ကိုေတြ႔ရတယ္။ အေမွာင္မွာ ၫိႈးငယ္ဆိတ္ၿငိမ္စြာထိုင္ေနပါတယ္ ဟိုးေ၀းေ၀းက အလင္းေရာင္ရယ္. . .

(၂)

ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးတိမ္ေတြ အိမ္အျပင္တြင္ ၫိႈ႔ေနတုန္းပင္ရွိလိမ့္မည္။ ပ်ိဳးခင္းစိမ္းစိမ္းလယ္ကြင္းေတြ၊ တက္ေရႏွင့္အတူ ၀ါဆို၊ ၀ါေခါင္မိုးကလည္း ေဖြးေဖြးလႈပ္မွ်ပင္။ ခ်မ္းလြန္းလွ ေအးလြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ေနျပန္သည္။ ၀မ္းနည္းသည့္အခါလည္း ရွိတတ္ျပန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေနေရာက္ေန ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးရာသီေတြဆီ သတိရဆြတ္က်င္ရသည္မွာ ဘယ္ေတာ့မွမက်က္ေတာ့မယ့္ ဒဏ္ရာကို ခင္တြယ္ယုယရသလို ရင္၌နင့္နင့္သည္းသည္း ျဖစ္ရသည္။ နာၾကင္ဖြယ္ မိုးေရစက္ေတြလို မေမ့ေပ်ာက္ႏုိင္စရာ။ ခုခ်ိန္ထိ စြဲလမ္းစြာ၊ စြဲျမဲစြာ မက္ေနရတဲ့ မယဥ္မ႐ိုင္း အိပ္မက္ေတြပါပဲ။ မုိုးေတြသည္းလွ်င္ျဖင့္ အိမ္ကိုလြမ္းျမဲလြမ္းရသည္။

(၃)

ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အသံေတြမွာ အေရာင္ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံကို အေရာင္ခြဲဲၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ တခ်ိဳ႕က ၀ါဂြမ္းေလးလိုျဖဴႏုေသာအေရာင္ျဖင့္ ႏႈးည့ံလွသည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေရလိုၾကည္လင္ေသာအေရာင္ျဖင့္ ေလၫွင္းလို ညင္သာသည္။ ေသြးလို နီေမွာင္၍ ရဲရင့္သည္။ မိုးသားလိုျပာစင္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းသည္။ ေရႊလို၀င္း၀ါ၍ တည္ၿငိမ္ခန္႔ထည္ေသာ အေရာင္လည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕အသံက င႐ုပ္သီးမွည့္လို စူးရဲ၍ ပူေလာင္သည္။ တခ်ိဳ႕အသံက လမိုက္ညလို နက္ေမွာင္၍ ရာသီဥတုသာယာသလို ပကတိ႐ိုးသားသည္။ လျပည့္ညလို လင္းပ၍ ၾကင္နာေႏြးေထြးျခင္းလည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕ကေကာက္႐ိုးလို ၀ါက်င္ေျခာက္ေသြ႔၍ လႈိ႔၀ွက္သည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သစ္ပင္ေတြလို စိမ္း၍ အရာရာေပးဆပ္ ျဖည့္ဆည္းလိုသည္။ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ စသျဖင့္ မ်ိဳးစံုပင္။ ေျပာင္းဖူးေရာင္၊ ႏြားႏို႔လို ေကြကာအုပ္လို ျဖဴျဖဴဥဥ အေရာင္ေတြကိုပင္ ထူးထူးျခားျခား ႐ူးသြပ္စြာ ခြဲျခားၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္။ စိတ္ပ်က္အားငယ္စရာ၊ ၀မ္းနည္းနာက်င္စရာေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ထိုအေရာင္ေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္။

ပစၥဳပၸန္ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အတိတ္ကိုေက်ာခိုင္ျပစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္လ်က္စြန္႔လြတ္ခဲ့ရေသာ အျဖဴႏွင့္ နက္ျပာသည္ မခ်စ္ဘဲ ေအာင့္ကာနမ္းခဲ့ရေသာ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ ၿပိဳးျပက္ျပက္ေအာက္တြင္ ေ၀၀ါး၍က်န္ေနခဲ့သည္။ မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေ၀းရာ. . . ခ်စ္ေသာအေရာင္ေတြနဲ႔ေ၀းရာ. . .။ ေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းေမ်ာပါလာခဲ့ေသာ တစ္ခုတည္းေသာအညွာရဲ႕ အသီးတစ္ရာထဲမွာ အသီးကေလးတစ္လံုးမွ်သာ။ အိမ္နဲ႔ေ၀းရာထြက္ခြာလာခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းေတြသည္ အိမ္ဆီျပန္ဖို႔ရာ ခက္ခဲတတ္မွန္း ခုမွသိခဲ့ရသည္။ ေခတ္သည္အရာရာေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ၿပီ။ တိုးတက္ခဲ့ၿပီလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အလွမ္းကြာေသာတစ္ျခားနယ္ပယ္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ရွည္ေ၀းစြာမစဥ္းစားဘဲ ထားခဲ့ႏုိင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အနီးစပ္ဆံုးရင္ထဲကႏွလံုးသားကိုေတာ့့ သံသယရွိစြာ ေမးခြန္းထုတ္ရလိမ့္ဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ဖြဲ႔သီထားေသာ သံေယာဇဥ္အသီးအခုိင္ေလးေတြ တခ်ိဳ႕ေၾကြက်လြင့္စင္လ်က္၊ တခ်ိဳ႕႐ိုးတံၫွာေလးေတြ နာက်င္ႏြမ္းနယ္လ်က္၊ တခ်ိဳ႕ေျခာက္ေသြ႔ အထီးက်န္လ်က္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕လမ္းမေတြဆီ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ အေရာင္ေတြက လင္းလြန္းလို႔ ဘာမွမျမင္ႏုိင္ေအာင္ ပူေလာင္ျပင္းျပလြန္းသည္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ႀကီးရဲ႕ စက္ေလွခါးထစ္ေတြေပၚ လိုက္ပါလ်က္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ မျမင္ရေတာ့။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေငးေမာ လြမ္းဆြတ္ရန္သာ။ တခ်ိဳ႕ကသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္၊ တခ်ိဳ႕ကျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္၊ တခ်ိဳ႕ကစက္႐ံုေတြဆီ၊ တခ်ိဳ႕ကဘတ္(စ)ကားေတြေပၚ၊ တခ်ိဳ႕ကလူစီးေၾကာင္းႀကီးထဲ အသီးသီးတိုး၀င္လ်က္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ တခါတရံ ျပန္ေပၚလာၿပီးေတြ႔ဆံုၾက။ ခဏမွ်သာ။ သူေသာက၊ ကိုယ့္ဗ်ာပါဒေတြနဲ႔ေလာင္ၿမိဳက္လ်က္ အပူမီးကိုကူညဥ္းရန္ပင္ စကားဟဟမဆိုႏုိင္။ တစ္ခန္းတည္းအတူတူရွိေနလ်က္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ေသြးပ်က္ေလာက္ေအာင္ ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေတာ့သည္။ အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံဟာ အေရာင္ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ။ အားလံုးရဲ႕အသံဟာလည္း အေရာင္ေျပာင္းသြားခဲ့ေလၿပီ။

(၄)

ဟိုးအေ၀းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းစြာေနရစ္ခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္း၀ီရကိုသတိရေနမိသည္။မၾကာခင္ရက္ပိုင္းက မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္

တြင္သူ႔ရဲ႕အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္လိုက္ရသည္။သူ႕ရဲ႕ကဗ်ာေတြ အက္ေဆးေတြကို ယခုလိုပင္မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္ၿမဲ။တစ္ခါတရံ ၀တၳဳတိုေလးေတြ

ေတြ႔ရတတ္သည္။သူကၿမိဳ႕ေလးတြင္ သူ႕ရဲ႕ဂီတမိတ္ေဆြေတြႏွင့္သီခ်င္းေတြေရးလိုက္၊ဆိုလိုက္။ စက္ဘီးေလးတစ္စီးနဲ႔ၿမိဳ႕ထဲမွာေတြ႔ရလိုက္။ညဦးပိုင္းလ

ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ဂစ္တာတစ္လက္ပိုက္လွ်က္ သို႔မဟုတ္ စာေပမိတ္ေဆြ တစ္ဦးစႏွစ္ဦးစနဲ႔ အတူထိုင္ေနလိုက္ျဖင့္ေတြ႔ရသည္။စားဝတ္ေနေရးအတြက္

မိသားစုအလုပ္တြင္ဝိုင္းဝန္း လုပ္ကိုင္လိုက္ျဖင့္ သူ႕ကိုေတြ႔ရသည္မွာရိုးရွင္းသည္ဟုထင္ရသည္။ ၿမိဳ႕ေလးသို႔ျပန္ျဖစ္သည့္အခါ ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ သူႏွင့္

ဆံုျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာင္းအရာေပါင္းမ်ားစြာ ၊ အာရံုေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ေရြ႕လ်ားေနရသျဖင့္ သူႏွင့္ေတြ႔ရသည္မွာ မိနစ္ပိ္ုင္းမွ်သာ။ ေတြ႕ရတိုင္း

တြင္လည္း သူကေအးေဆးမွ်တစြာ။ သူ႕တြင္ဘာဗ်ာပါဒမွမေတြ႕ရ။ပူပင္မႈမေတြ႕ရ။အလ်င္စလို ကိစၥေတြ၊ အေရးႀကီးေတြ႕ဆံုစရာေတြ ၊မျဖစ္မေန အလုုပ္ေတြ မရွိသလိုပင္ ၿငိမ္သက္လွသည္။သူ႕တြင္ေတြ႕ရေသာ အေရာင္မွာ သူ႔ကဗ်ာေတြ အက္ေဆးေတြထဲကလိုပင္ အျဖဴထည္။သူ႔အက္ေဆးထဲတြင္

ဖတ္ရေသာ စံပယ္ပန္းကံုးေလးေတြလိုပင္ ျဖဴစင္ေမႊးပ်ံ႕ေနသည္။ တကယ္ေတာ့့သူလည္း လူသားတစ္ဦးနည္းတူပင္ အခက္အခဲေတြ၊ ပူပင္ေသာကေတြ

ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဝမ္းနည္းစရာေတြ ၊ အခ်စ္အမုန္းေတြ ၊အလြမ္းအေဆြးေတြ ရွိေနမည္မွာ အမွန္ပင္။သို႔ေသာ္ ထိုအပူအပင္ အေပ်ာ္အေမာေတြအေပၚ သူ၏

တုန္႔ျပန္ပံုမွာ တစ္ပါးသူရိပ္စားကူးစက္မႈမရွိေအာင္ ေသြးေအးတည္ၿငိမ္လြန္းသျဖင့္ ေယာက္ယက္ခတ္တတ္လြန္းေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပင္ သိမ္ငယ္မိ

သည္။

(၅)

၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ရြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ထိုစဥ္က တတိယႏွစ္ေက်ာင္သားဘဝျဖစ္သည္။မနက္ခင္းသည္ ျပာျပာစင္စင္ ၾကည္လင္လွ်က္ မိုးရနံ႔ႏွင့္ ဆြတ္က်င္ေအးျမသည္။ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ဆင္ေနရင္းကပင္ စိတ္ထဲေပ်ာ္ရႊင္လာမိသည္။ေက်ာင္းသြားရမည္။

ေက်ာင္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းတြင္ ခ်စ္ရသူရွိသည္။ထိုအခ်ိန္က အရာရာအဆင္ေျပေနသည္ေတာ့လည္း မဟုတ္။ အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရလွ်င္ ယေန႔တိုင္ေမ့ပစ္ခ်င္လွ်က္သတိရေနရေသာေန႔ရက္မ်ားစြာ ထိုအခ်ိန္ကရွိခဲ့ဖူးသည္။သို႔ေသာ္ေပ်ာ္မိသည္။လူငယ္တစ္ေယာက္

ရဲ႕ေမတၱာစိတ္သည္ အရာရာပကတိအတိုင္း တုန္႔ျပန္ခံစားဖို႔ရာ ရိုးသားစြာအဆင္သင့္ရွိေနခဲ့သည္။ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္

လတ္ဆတ္ေသာ ေလႏွင့္အတူ ေျမသင္းရနံ႔ကိုရသည္။ထိုစဥ္ကေျမႀကီးရဲ႕ရနံ႔ကို ယခုတိုင္မေမ့ေသး။သားငယ္ကိုေထြးေပြ႕ထားေသာမိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕

ေႏြးေသာရနံ႔ျဖစ္သည္။စာသင္ခန္းေရွ႕က ပိေတာက္ပင္မွအရြက္မ်ားကလည္း စိမ္းညို႔လွ်က္ ေလေျပအလာတြင္ ရြက္ဖ်ားမ်ား တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ကာ တြဲခို

ဥေနေသာ မိုးေရစက္မ်ားကို ခါခ်ေနသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေရစိုသျဖင့္ ကိုယ္လံုးေလးသိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ခါခ်ပစ္လိုက္ေသာ ေမြးပြေခြးေပါက္စေလး

တစ္ေကာင္ႏွင့္ပင္တူေနသည္။ ညကမိုးေတြ သည္းစြာရြာခဲ့သည္ပဲ။

သူ႔အခန္းဘက္က ျပတင္းေပါက္ေတြ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဖြင့္သည္။အေရွ႕ဘက္မိုးေကာင္းကင္မွ ေနေရာင္ျခည္သည္ခ်စ္ရသူရွိရာစာသင္ခန္း

ေလးဆီျဖာက်လွ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး စိမ့္စိမ့္ေလးေႏြးေနသည္။ကၽြန္ေတာ္သူရွိရာသြားေတာ့ ညကမိုးစိုသျဖင့္ပြင့္ရေသာ စံပယ္ပန္းပြင့္ေလးလို ခ်စ္ရသူကလန္းဆန္းေမႊးျမလွ်က္ ၊ မႈန္႔ညက္ျဖဴလြင္လွ်က္ ။ စံပယ္ပြင့္ေလးေသလို႔ ဝင္စားတဲ့မိန္းကေလးဟုကၽြန္ေတာ္ကခ်စ္စႏိုးတင္စားခဲ့ဖူးသည္။သူ႕ကို

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ထိုအခ်စ္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။သူ႕ေၾကာင့္ငိုခဲ့ ၊သူ႕ေၾကာင့္ရယ္ခဲ့၊သူ႔ေၾကာင့္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့၊သူ႔ေၾကာင့္ဝမ္းနည္းခဲ့သည္။သူ႔ကို

ခ်စ္တဲ့စိတ္သည္ ရိုးသားခဲ့ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သက္ေရာက္သည့္အတိုင္းကၽြန္ေတာ္ကတုန္႔ျပန္ခဲ့သည္။သူကအျဖဴဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း အျဖဴ၊သူက

အျပာဆို ကၽြန္ေတာ္ကအျပာေပါ့။သူ႔မိသားစု၊သူ႔ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းအေၾကာင္းခင္မင္စိတ္ႏွင့္ေျပာျပစဥ္က ေပ်ာ္ရႊင္၍ေဖးမနားေထာင္ခဲ့သည္။မိုးေတြရြာ

တုန္း သူ႔ထီးေအာက္မွမလိုက္ရန္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာဝမ္းနည္းလို႔မဆံုး။ထိုစဥ္က သူ႔အရြယ္ႏုငယ္လြန္းသည္ကို မေတြးအားဝမ္းနည္းရန္

သာစိတ္ေဇာကထက္သန္ခဲ့သည္ေလ။သူႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဟာရိုးတံနာေနတဲ့သစ္ရြက္ေလးလိုု၊ ဖ်က္ကနဲအက္ကြဲသြားေတာ့မယ့္ေျမပန္းအိုး

ေလးလို အရာရာထိလြယ္ရွလြယ္ႏုနယ္လြန္းသည္။သူ႔အတြက္ကဗ်ာေတြေရးခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ေက်ာင္းစာေတြ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ အိပ္မက္

ေတြမက္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ သန္႔စင္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရိုးသားခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရဲရင့္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ ခ်စ္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရွင္သန္ခဲ့ပါသည္။

(၆)

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ထိုစဥ္ကလိုရူးသြပ္မႈမ်ိဳးျဖင့္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ရာ ယခုအခ်ိန္​တြင္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သည္မွာအမွန္ပင္။သူ႔အ

ေပၚခိုင္က်ည္တည္တံ့ေနေသာ သစၥာတရားႏွင့္ သူႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ စြဲလမ္းမက္ေမာမႈမ်ိဳးေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္မရႏိုင္ေတာ့။ထိုရူးမူးလြတ္

လပ္ေသာအခ်စ္ဆီခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္ရိုးသားေသာအေရာင္အဆင္း လံုေလာက္ေအာင္မရွိေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ခုအခ်ိန္မိန္းက

ေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဝင္စားမိသည္ဆိုလွ်င္ အလံုးစံုရိုးသားျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္းဝန္ခံရပါလိမ့္မည္။ထို႔အတူပင္ တစ္ျခားသူေတြဆီမွာရွိေသာမာယာ

အေရာင္အဆင္းေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က အလိုလိုရိပ္စားမိလွ်က္သားျဖစ္ေနျပန္သည္။ရိုးသားမႈကိုမေတြ႕ရ။ကိုယ့္တြင္မရွိေသာ အရာတစ္ခုကိုတစ္ပါး

သူထံတြင္ရွာေဖြျခင္းမွာ တရားမွ်တမႈရွိပါ့မလား။သို႔မဟုတ္မိုက္မဲျခင္းလား။ေမးခြန္းေတြက မြန္းၾကပ္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္မခ်စ္

ေသာမိုးရာသီမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာဆိုရန္မသင့္ေတာ္ေတာ့ပါ။

(ရ)

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို လြမ္းေနပါသည္။ဟိုးအေဝးဇာတိၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွ သူငယ္ခ်င္းဝီရကိုလြမ္းသည္။၂၀၀၄ခုႏွစ္ကရြာသြန္းခဲ့ေသာမိုးေရစက္မ်ားကို

လြမ္းသည္။ဒုတိယႏွစ္ေက်ာငး္္ိသားဘဝက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံကိုလြမ္းသည္။ငယ္ဘဝရဲ႕မိုးတိမ္ေတြကိုလြမ္းသည္။မိသားစုႏွင့္အိမ္ကိုလြမ္းသည္။

“တကယ္ေတာ့ လြမ္းတယ္ဆိုတာစံပယ္ပန္းေလးေတြကို သီငင္ရသလိုမ်ိဳးပဲျဖစ္သည္ “ ဟုဝီရကေတာ့ သူ႔အက္ေဆးထဲတြင္ေရးခဲ့သည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔

ေနထိုင္ရာ ကမာၻသည္အေရာင္အေသြးမ်ားစြာျဖင့္စံုလင္လွသည္။ေရာင္စံုကမာၻထဲတြင္ေေနထိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကိုယ္ပိုင္အေရာင္တစ္ခုစီ

ျဖင့္ ရွင္သန္ထြန္းလင္းၾကရၿမဲပင္။မိမိရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အေရာင္သည္ တျခားသူစိတ္ထိခိုက္နာက်င္ေစဖို႔ထက္ စိတ္ေက်နပ္ခ်မ္းေျမ့ေစမည့္ အေရာင္ျဖစ္မည္ဆို

လွ်င္ မ်ားစြာႏွစ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းလာလိမ့္မည္ဟုထင္ေနမိသည္။

ျဖဴစင္ျခင္းသည္ အလြမ္းျဖစ္မည္ဆိုပါက အဲဒီပန္းကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာသီငင္ေနခ်င္ပါသည္။

မင္းစိုးရာ

၂၉.၁၂.၀၉

ေဆာင္းႏွင္းေတြ ျပီးျပီးေရာ ျပိဳအက်မွာ
ပန္းပ်ံပင္ဆင္႔ေလး ေဖြ႔ကနဲ
အျဖဴ…… ၊
ရင္ဘတ္ထဲ စူး၀င္သြားတဲ႔ မ်က္၀န္းတစ္စ
တိမ္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး ႏွလံုးသားထဲ ဆင္းသြားတယ္
ရယ္သံအလြင္ကေလး
ေသြးေၾကာထဲ ေျပးအေဆာ႔
ရြက္က်ပင္ေပါက္ေလးရဲ ႔ ရွင္သန္မႈဟာ
စၾကၤာ၀ဠာထဲ ေမွ်ာသြားတယ္
ေငြေသာ္တာေလးေရ
ခ်စ္သူ ကမၻာေတးသြားေလးအတိုင္း
စီးေပ်ာ္ခဲ႔ရာ လက္ယက္တြင္းခ်ိဳေလး
ဖီးဆင္႔ဘီးေလးနဲ႔ ပီတိအေမာအိပ္မက္မွာ
ငါေလ ….တစ္နယ္တစ္ေက်း
ဥၾသအိုအိုေလးေတြ ဆြဲရင္း
အေဆြးသက္သက္နဲ႔သာ ဒူးတင္ေပါင္တင္။ ။

ေနာင္မင္းေအး

ထိုးခ်လိုက္စမ္း
ၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေၾကြျပီးျပီလဲ
ေဆးစက္မိွန္ေနတဲ႔ ညိွဳ ႔ခ်က္ထဲမွာ
စြန္႔စားခဲ႔တဲ႔ သူရဲေကာင္းပါ ။
….. စံပါယ္ေလးေရ
ဧရာ၀တီကိုသာ
စိတ္ရွိလက္ရွိ ဆန္တက္လိုက္ခ်င္ရဲ ႔
မွတ္တိုင္လြန္မွ သတိရတာ
ဒီရင္မွာ ကဗ်ာမဆန္ဘူး။ ။

ေနာင္မင္းေအး

ဆည္းဆာထဲ
ဘယ္အေငြ႔နဲ႔ အသက္ရွဴရမလဲ
ရင္ဘတ္ေပၚ အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း
မနက္ခင္းကတည္းက ညိွဳ ႔မိႈင္းေနတာ
မင္းကိုယ္ေငြ႔ေလးနဲ႔ မိုးတိမ္ပဲ၊
ျဖဴျပာျပာ…ရယ္
အႏိုင္နဲ ႔
မင္းရိုက္ခ်လိုက္တဲ႔ ၾကက္ေတာင္ဟာ ငါေပါ႔
တယ္လီဖုန္းမွာ
မင္းလႊတ္တင္လိုက္တဲ႔ အသံဟာ သံသယအ၀ါ
ဆိုေတာ႔
တိုးတိုးဖြဖြေလး ေငြ႔ရည္ဖြဲ ႔သမွ် ေကာင္းကင္အေသ
ခုလို သက္တန္႔ေလး ခါးျပတ္ေနတာက နိမိတ္ပံုတဲ႔လား
တစ္မ်က္ႏွာ၊ တစ္ကမၻာ
စိတ္ေပ်ာ္ရာ စိတ္ကိုပဲ လႊတ္ခြင္႔ရတဲ႔ ဘ၀
သံသရာ တစ္ေန႔ဆံုးတိုင္းလည္း
ျဖဴျပာျပာ….ရယ္
ႏူးညံ ႔မႈေလး
၀ါးပိုးဆစ္ျခားတုန္း။ ။

ေနာင္မင္းေအး

ႏွင္းေတြ
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ရႊဲရႊဲစိုလို႔
ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ရာ
အိပ္မက္ေတြဟာ အိပ္မက္ေတြပဲ ျဖစ္ေနရတယ္
သတိတရစိတ္မွာ
သူ႔…
သမင္မ်က္ဝန္းအညိဳ
ဆံႏြယ္မွ်င္စ ကပို႔ကရို
ေျမာက္ျပန္ေလဟာ အလြမ္းနဲ႔ စြတ္စိုလို႔…..
တကယ္ဆို
ကိုယ္႔လက္ေတြနဲ႔ ဖမ္းဆုပ္ခြင္႔မရတဲ႔
ေကာင္းကင္နန္းက ႏွင္းပန္းပြင္႔ေလးပါ
အနီးဆံုးေသြးမွာ အေဝးဆံုးေဝးခဲ႔ရတဲ႔ အလြမ္ကဗ်ာပါ
ညီမေလးမသိေအာင္
ႏွင္းေတြ….
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ရႊ႔ဲစိုေနေတာ႔မွာ….။ ။

ဘုန္းေနသြန္း
၂၀၀၈။

အရိပ္ေတြ

မ်က္ႏွာၾကက္ဟာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ပန္းထြက္လို႕

မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေနမိတယ္

စကားလံုးေတြနဲ႕ ထိစမ္းၾကည့္လို႔ မရဘူး

တစ္စြန္းတစ္စ

ငါ့ဆီထိုးက်လာတဲ့လေရာင္က ေနလိုမီးလို

တံခါးတစ္ခ်ပ္စာ ေကာင္းကင္က အၾကည့္မွားသလို

နင့္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြ ညေမႊးပန္းရနံ႕ေတြဟာ

ငါ့ရဲ႕ ညကိုကြယ္ထားခဲ့တယ္

ငါ့မွာ သံသရာအဆက္ဆက္

ဆုေတာင္းမ်ားခဲ့တယ္ ဆုေတာင္းမွားခဲ့တယ္

ေရာက္လာတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဟာ အသစ္ပဲ

ျဖစ္ခဲ့သမွ် ျပဳခဲ့သမွ်ဟာ အေဟာင္းပဲ

မေန႕က

နင့္ဆံပင္ေတြ

နင္စီးေနက် ဖိနပ္အေဟာင္းေလး

ေလမွာ

ျပိဳက်ေနတဲ့ နင့္ကိုယ္သင္းနံ႕ေတြ

စာေတြက်က္ေနလို႕ မ်က္ႏွာေလး ေခ်ာင္က်သြားတယ္

အေခၚအေျပာလည္း နည္းလာတယ္

အဲဒီ

ဒဏ္ရာက တစ္ရင္ျပီးတစ္ရင္ ကူးစက္လို႔၊ ပူေလာင္ျပင္းျပလို႕

ကူးစက္ေရာဂါ ၊ ေဆးမရွိတဲ့အနာ

ငါ့မွာ

နင့္စိတ္နဲ႕ ေနအ၀င္

နင့္စိတ္နဲ႕ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္

နင့္စိတ္နဲ႕ ၾကယ္ကြယ္ညေတြ….

ဟန္ေဆာင္ေနသူဟာ ႏႈိးရခက္သလား

မသိစိတ္က နင့္အေငြ႕အသက္နဲ႕

ဒဏ္ရာ

သိစိတ္က ေ၀းေနရတဲ့ ရက္ေပါင္းကုေဋကုဋာ

ေစာင့္ေနရတာ ၊ ေမၽွာ္ေနတာ

နင္မသိဘူး ၊ နင္မသိခ်င္ဘူး

ဘယ္ကႏၱာရမွ ဒီေလာက္ေျခာက္ေသြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး

ငါမွတ္မိသေရြ႕

ငါ့အသက္နဲ႕ နင့္ေန႕ေတြ

ငါ့တံခါးကို လာေခါက္ေနတဲ့

နင့္ကိုုယ္ေငြ႕ေတြ

ျပကၡဒိန္ေတြသာ ေဟာင္းသြားတယ္

”တိတ္တခိုး “ ဟာ ေဟာင္းမသြားဘူး

“အသည္းကဲြဂစ္တာ“ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး

“ေအာက္တိုဘာ ၂၄“ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး

‘’ရင္ကဲြနာ ‘’ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး

အားလံုး

မင္းစိတ္္နဲ႕မွ ေၾကြမယ့္ ပန္းေတြ ၊ ပန္းရနံ႕ေတြ

ခုဆို

တရားလည္း ရေနျပီ ၊ တရားလည္းက်ေနျပီ

ငါျမင္ေနသေရြ႕ အလြမ္းေတြ၊ အနာေတြ၊ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေတြ

ခုဆို

သစၥာတရားဟာ အပ်က္ပ်က္နဲ႕ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္လို႕

အမွန္တရားဟာ ေခါက္ရုိးက်ိဳးလို႕

နင့္ေျခရင္းမွာ လူးလို႕ လိွမ့္လို႕

ခု ၊ ငါ့ရင္နဲ႕ ေရးတဲ့ကဗ်ာ

ငါ့အသက္နဲ႕တကြ မင္းဆီပို႕ေပးလိုက္ပါတယ္

ရႊန္းပေငြလ မင္းမ်က္ႏွာ

အရာရာ

မင္း၀မ္းေျမာက္ပါေစေတာ့။    ။

ဘုန္းေနသြန္း

၇-၂-၂၀၀၆

သရဖူ ၊ ၂၀၀၆


ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔

ေအာက္တန္းက်တဲ႔ ဓားသြားေတြနဲ႔

ရန္ကုန္ျမိဳ႕  ၾကီးဟာ

ရွင္ခဏခဏဆိုေနက် သီခ်င္းထဲကလို

“ ဘဝသံသရာ…..”

တကယ္လို႔

ရန္ကုန္ျမိဳ႕  ၾကီးဟာ ဝကၤပါဆိုရင္

ကြ်န္မတို႔ဟာ ဝကၤပါထဲက ၾကြက္ျဖဴေလးေတြေပါ႔

အသားတစ္တံုးမရမခ်င္း

ျမိဳ႕  ျပရဲ႕   လမ္းမေတြမွာ

သူ႔အသက္ ကိုယ္႔အသက္လုလို႔

ကြ်န္မတို႔ ေျပးလႊားေနၾကရဦးမွာေပါ႔

အဲဒီလို မေရရာတဲ႔ ဘဝကို

ကြ်န္မ

ပံုမွန္အတိုင္း ျဖတ္သန္းေနပါတယ္

တကၠသိုလ္က ဘြဲ႔တစ္ခုရထားတယ္

သင္တန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္ထားတယ္

ကြ်န္မရတဲ႔ လခက

ကြ်န္မ ဖိနပ္တစ္ရံဖိုးေတာင္ မရွိခ်င္ဘူး

ကြ်န္မမက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကလည္း

ကြ်န္မညနဲ႔ေတာင္ သိပ္မဆန္႔ခ်င္ဘူး

ဘာပဲေျပာေျပာ

ကြ်န္မေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ေနပါတယ္

အားတဲ႔အခါ တစ္ျခားမိန္းမေတြလိုပဲ

ကြ်န္မလည္း Chatting ဝင္တယ္

Chat room ထဲမွာ Nickname တစ္ခုရွိရင္

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ၊ သစၥာတရားဆိုတာ ေရလဲသံုးဖို႔ပဲ

ဘဲအလန္းဇယားေလးေတြဆိုရင္

Web cam ကတဆင္႔ အီလိုက္မွာပဲ

ေက်းဇူးျပဳျပီး

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း ကြ်န္မေရွ႕  မွာ အသံလာလာထြက္မျပပါနဲ႔

ရွင္ဒီေလာက္ယံုၾကည္ရေအာင္

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ဘုရားသခင္မဟုတ္ဘူး

ခုတစ္ေလာ

ကြ်န္မဆံပင္ေတြ ႏွစ္ခြျဖစ္ေနတာေလာက္

သစၥာတရားဟာ စိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းဘူး

ရွင္မၾကာခဏေျပာေျပာေနတဲ႔

Platonic Love ဆိုတာကလည္း က်န္ခဲ႔ျပီ

ရွင္သိထားဖို႔က ရွင္႔ဆီမွာ

ကားပါရင္ လန္းမယ္

လက္ကိုင္ဖုန္းရွိရင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆီ ဖုန္းဆက္ရတာ

အဆင္ေျပမယ္ ၊ လြယ္ကူမယ္

အရာရာဟာ ေခတ္ကာလက ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း

အရာရာဟာ

ေခတ္ျပိဳင္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕  ရိုက္ခတ္မႈအတိုင္း

ဘာ

ေကာင္းေကာင္းေနဖို႔

ဟုတ္လား

ကြ်န္မမ်က္စိထဲမွာ ရွင္ဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဝါဒနဲ႔ ျပဳျပင္ေရးသမားပဲ

ရွင္မက္ေနတာ

ကြ်န္မအဖိုးတို႔ေခတ္က အိပ္မက္အေဟာင္းအျမင္းၾကီးပဲ

ရွင္သိထားဖို႔က

မိန္းမမာယာတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာ

ဇာတ္ေတာ္ထဲမွာ က်န္ခဲ႔ျပီ

မိန္းမတို႔ ဣေျႏၵဆိုတာ

အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းသြားတဲ႔ လင္ခရုဇာေပၚပါသြားျပီ

ေက်းဇူးျပဳျပီး

ရွင္႔စကားလံုးေတြနဲ႔ ကြ်န္မသိကၡာကို ျဖတ္ျဖတ္မရုိက္ပါနဲ႔ေတာ႔

ေက်းဇူးျပဳျပီး

ကြ်န္မေနမႈဘဝထဲ ေခတ္မစားေတာ႔တဲ႔ ရွင္႔အေတြးအေခၚေတြနဲ႔

မီးလို လာလာမေတာက္ပါနဲ႔ေတာ႔

ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔

ဗာစကို ပိုပါတို႔

မီေရာစလဗ္ ေဟာလုဗ္တို႔ကို ကြ်န္မမသိပါဘူး

ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔

ေဖာ္ေဝးတို႔ကိုလည္း ကြ်န္မမသိပါဘူး

ကြ်န္မသိတာ

Triumph

Wacoal

L’Oreal

Camella

ျပီးေတာ႔ ကြ်န္မသိတာ

ကမၻာေျမကေန

သစ္ေတာေတြ တစ္ေရြ႕ ေရြ႕   ဆုတ္ခြါေနၾကျပီ

ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း တိုးတိုက္မိကုန္ျပီ

ကြ်န္မတို႔ ျမင္ေနရတဲ႔ ကမၻာဟာ အသစ္အသစ္ပဲ

လိုက္ေလ်ာညီေထြ မျဖစ္ရင္

ျမိဳ႔ျပဟာ ရွင္တို႔ ကြ်န္မတို႔ကို ဝါးျမိဳသြားမွာပဲ

ဒီေတာ႔

ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔

Prose Poetry တို႔

Deconstruction တို႔

Dadaism  တို႔ကို ကြ်န္မ မသိဘူး

ဟုတ္တယ္

ရွင္႔ရဲ႕   ကဗ်ာအႏုပညာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္

ဘာဆိုဘာမွ ကြ်န္မ မသိဘူး

သိလည္း မသိခ်င္ဘူး

ဒါေပမယ္႔ လြယ္ပါတယ္

ဆယ္ခါတစ္ခါေပါ႔

သိခ်င္တဲ႔အခါ လိုအပ္လာတဲ႔ အခါက်ေတာ႔လည္း

Google ျဖစ္ျဖစ္

Yahoo ျဖစ္ျဖစ္

Alltheweb  ျဖစ္ျဖစ္

ၾကိဳက္တဲ႔ Search Engine နဲ႔ရွာၾကည္႔လိုက္ရုံေပါ႔

ျပီးေတာ႔ ၾကံဳတုန္းေျပာရဦးမယ္

ေက်းဇူးျပဳ၍ ကြ်န္မအေၾကာင္းေတြ

ရွင္႔ကဗ်ာထဲ ထည္႔ထည္႔မေရးပါနဲ႔

ရွင္သစၥာတိုင္ရေအာင္

ကြ်န္မက ရာဇဓာတုကလ်ာ မဟုတ္ဘူး

ကြ်န္မက ရွင္ေႏွာင္းလည္း မဟုတ္ဘူး

ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔ ညီမေလးမမျမင္႔ ဆိုတာလည္း ကြ်န္မ မသိပါဘူး

ဒါေပမယ္႔

နာတာလီကိုေတာ႔ ကြ်န္မ သေဘာက်တယ္

ဘယ္လိုလဲ

ရွင္ေရာ ပြတ္ရွကင္လို ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ခ်င္ေသးလား

သစၥာမဲ႔မႈလက္အစံုနဲ႔

ရွင္႔ပါးကို ခပ္ျပင္းျပင္း ျဖတ္ရုိုက္ခံရရင္

ရွင္ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မလဲ

ကြ်န္မ သိခ်င္ေသးတယ္

ရွင္ရယ္….

ျမိဳ႔ျပဘဝအခင္းအက်င္းမွာ

ေခတ္ျပိဳင္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ

လိုအပ္ခ်က္အရ ကြ်န္မလည္း Ezee 2 ကို သိရတယ္

Safety Period ကို သိရတယ္

ဒါကို ရွင္အထင္မေသးပါနဲ႔

ကြ်န္မသိတာ တစ္ခ်က္အကြက္ေရႊ႕   မွားရင္

အစားခံရဖို႔ပဲ

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ

ကြ်န္မ မယံုၾကည္ရဆံုးစစ္မ်က္ႏွာပဲ

ရွင္လည္း

က်န္းမာေအာင္ေနပါ

ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ပါ

ကဗ်ာေတြခ်ည္း ဖိေရးမေနနဲ႔

အရက္ေတြခ်ည္း ဖိေသာက္မေနနဲ႔

ရွင္လည္း ရွင္႔ဘဝနဲ႔ရွင္

ကြ်န္မလည္း ကြ်န္မဘဝနဲ႔ ကြ်န္မ

ဘာကို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ေနဦးမလဲ

ျပီးေတာ႔ ရွင္သိထားဖို႔

ကြ်န္မေျပာမယ္

ဘဝဆိုတာ

ေရွ႕  တစ္လွမ္းမတိုးရင္ ေနာက္ဆုတ္တာပဲ

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ

ေန႔စဥ္ဘဝ Program ကို ဖ်က္ဆီးပစ္မယ္႔ Spyware ပဲ

ဒီေတာ႔

ရွင္နဲ႔ ကြ်န္မ ဘယ္လိုေရွ႕  ဆက္မလဲ။       ။

ဘုန္းေနသြန္း

၁၀နာရီ၊ ၄၇မိနစ္။

၃၊ ႏိုဝင္ဘာ ၊ ၂၀၀၉။


ညေနက ကမၻာတစ္ဖက္ဆီသို႔ ထြက္ခြါေတာ႔မည္။ အေဝးမွ ပဲ႔တင္ျပန္လာေသာ အလြမ္းမ်ားသည္ ရင္ကို လာထိမွန္ေသာအခါ ပြင္႔ဖတ္ပြင္႔ခ်ပ္ေတြအျဖစ္  တစ္လႊာခ်င္းပဲဲ့ေၾကြက်လို႔လာသည္။ ငွက္ေတြ အိပ္တန္းျပန္ၾကေတာ႔မွာလား။ ျပန္စရာအိမ္မရွိေသာ တိမ္စိုင္အစအနေတြကေရာ ဘယ္ဆီဘယ္ပံု ခရီးဆက္ၾကဦးမည္လဲ။ စိတ္မွတ္မဲ႔စြာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔မိေတာ႔ တမ္းတစိတ္က မီးေတာက္မီးလွ်ံလို ရင္ကို ပူျပင္းစြာ လာဟပ္ေလသည္။ အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဘူးေသာ ေန႔စြဲမ်ား၊ တစ္ေယာက္ဒဏ္ရာကို တစ္ေယာက္ ေသြးတိတ္ႏွစ္သိမ္႔ခဲ႔ေသာ ေန႔စြဲမ်ား၊ ျမစ္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလျပည္ႏုႏု၊ ညေနေနေရာင္၊ ဟိုတစ္ပြင္႔သည္တစ္ပြင္႔ လင္းလာေသာ နီယြန္မီးမ်ား ၊ ျပီးေတာ႔ အတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕  ျပရဲ႕  လမ္းမမ်ား ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ လမ္းေဘးကေဖးဆိုင္အိုအိုေလးထဲက ညေနသည္ အခ်စ္ဖြဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔စြာ လွပလို႔ေနခဲ႔သည္။ အခု…အခုက်ေတာ႔ေရာ။ အာရုံက ရုတ္ခ်ည္းမြန္းက်ပ္လာေတာ႔ စိတ္မွတ္မဲ႔စြာ လက္က စီးကရက္ဘူးဆီလွမ္းမိျပန္သည္။ ျပီးေတာ႔ ဘဝဆိုတာ အခိုးအေငြ႔ဆန္ဆန္ပဲ ဆိုတာကိုလည္း ဖ်တ္ကနဲ သတိထားမိျပန္သည္။ တကယ္ေတာ႔ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေရရာေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္သာျဖစ္ျပီး ဘဝဆိုတာကလည္း မေသခ်ာမေရရာမႈေတြနဲ႔  မြန္းက်ပ္ေလးလံေနရတဲ႔ အစိုင္အခဲတစ္ခုပဲမဟုတ္လား။


စီးကရက္မီးခိုးေငြ႔ေတြက ေလမွာ ယိမ္းႏြဲ႔လြင္႔ျဖာလို႔ေနသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီလိုပဲ အဓိပါၸယ္မဲ႔စြာ ရွဴရွဳိက္ေနရတဲ႔ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြအေၾကာင္းဆီ စိတ္ေရာက္သြားမိျပန္သည္။ တစ္လိပ္ျပီး တစ္လိပ္ မီးကူးဖြာရွိဳက္ေနခဲ႔ေသာ မီးခိုးေငြ႔ေတြၾကားမွာ ဘဝထဲက အရာရာသည္လည္း ေဝဝါးလို႔ေနခဲ႔သည္။ ယုတ္စြအဆံုး ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ ဘဝရဲ႕  လမ္းေတြကအစေပါ႔….။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ  အသက္   ေတြ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ၾကီးလာခဲ႔သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘဝရဲ႕  လမ္းေတြ တျဖည္းျဖည္း ေကြ႔ေကာက္ၾကမ္းတမ္းလာခဲ႔သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြမွာ တသီးတျခား ေငါထြက္လာခဲ႔သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕  ၾကည္႔တဲ႔အၾကည္႔ေတြကို၌က သူစိမ္းဆန္ဆန္။ သူစိမ္းသက္သက္။ အရာရာသည္ အစကတည္းက စနစ္တက် မွားယြင္းေနခဲ႔ေၾကာင္း အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာမွ သိရွိခဲ႔ရသည္ပဲ။


အေဝးဆီကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္ရင္ မပီဝိုးဝါး မႈန္ျပာျပာရီေသာ ညေနျမဴခိုးျပာျပာေတြကုိ ေငးရီလွမ္းျမင္ေနရသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးဆိုခ်င္သည္။ နံရံကို ေက်ာမွီျပီး ခဏျဖစ္ျဖစ္ ျငိ္မ္သက္ေနခ်င္သည္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္းစကားမေျပာဘဲ တံခါးေတြအားလံုးပိတ္ျပီး အခန္းရဲ႕ ေထာင္႔က်ဥ္းက်ဥ္းတစ္ခုထဲမွာ ထိုင္ေနခ်င္သည္။  မေတြးခ်င္ေသာ ဘဝ၏အေၾကာင္းမ်ားကို ေတြးမိျပန္ေတာ႔ ဘဝထဲက အရာရာသည္ ခါးသီးေလးလံစြာ အာရုံေပၚ ျပိဳပိက်လာျပန္သည္။ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ တာဝန္မေက်ခဲ႔ေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈမ်ားသည္ ညေနရီဆည္းဆာတြင္ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ားလို ခါးသီးေတာက္ပေနခဲ႔ေလသည္။


အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြႏွင္႔ ညေနသည္ ၾကည္႔ေနရင္းကပင္ တျဖည္းျဖည္း ရင္႔အိုေဟာင္းႏြမ္းလာသည္။ တစ္စတစ္စႏွင္႔ အျဖဴအမည္းရုပ္ရွင္ပိုဆန္လာေလသည္။ အေမွာင္ရိပ္ရိပ္ေနာက္ခံတြင္ ေရြ႕  လ်ားေနေသာ ကားမ်ား၊ လူမ်ား ႏွင္႔အရာရာသည္ အာရုံတြင္ ေလဟာနယ္တစ္ခုႏွယ္ ပကတိအတိုင္း ပြင္႔ထြက္ေနသည္။ ေခတ္ေပၚအာရုံခံစားမႈ တစ္စံုတစ္ရာမပါဝင္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို အရာရာသည္ အသက္ဓာတ္ကင္းမဲ႔လို႔ ေနသည္။ ေလေျပတစ္ခ်က္ေဝ႔ကနဲတိုက္ခတ္လာေသာအခါ ဆံပင္ေတြ လြင္႔ဖြာသြားျပန္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အမႈိက္တစ္စလို ေလႏွင္ရာဆီသို႔သာ လြင္႔ပါသြားခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သစ္ေၾကြရြက္ေတြလိုမ်ိဳး ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ႔ ေျမျပင္ကို ရင္ဘတ္နဲ႔ ပြတ္တိုက္ျပီး ဟိုးအေဝးဆံုးအထိ ေျပးလႊားသြားလိုက္ခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အရာရာကို အျပီးအပိုင္ ေမ႔ေလ်ာ႔ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ….ျဖစ္ႏိုင္ရင္….။


ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ျမစ္ျပင္ေပၚမွာ ညေနသည္ အနီေရာင္ခပ္မ်ားမ်ားအလင္းစေတြႏွင္႔ အရင္အခါမ်ားလိုပင္ ရွိေနလိမ္႔ဦးမည္ ထင္သည္။ ညေနေနေရာင္သဲ႔သဲ႔ေအာက္မွာ ေလွသမၺန္ေတြ ၊ စက္တပ္ေလွငယ္အေသးစားမ်ားသည္လည္း ရည္ရြယ္ရာဆီ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းေနၾကဦးမည္။ ျမစ္၏ ဆည္းလည္းေလျပည္သည္လည္း ညင္းညင္းသြဲ႔သြဲ႔ လြင္႔ခတ္ေနလိမ္႔ဦးမည္။ ျမစ္၏ ဟိုးတစ္ဖက္ကမ္းဆီမွာလည္း သစ္ျမစိမ္းရိပ္တို႔က ယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ရွားေနၾကဦးမည္။ အရာရာဟာ အရင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲပဲ ရွိလိမ္႔ဦးမည္ဟု စိတ္ကယံုၾကည္သည္။ ဒါဆို…. သူမ….သူမတစ္ေယာက္ကေရာ။ တစ္ခဏအတြင္းမွာပင္ ရင္သည္ လႈိုက္ကနဲ ခုန္လႈပ္သြားသည္။ လစ္ဟာဆံုးရႈံးမႈသည္ အမည္နာမ ေဖာ္ျပရန္ခက္ခဲေသာ ေဝဒနာတစ္ခုလို။ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ပြင္႔အံက်လာေသာ အနာေဟာင္းတစ္ခုလို။ မ်က္ဝန္းအစံုကို မွိတ္ထားေသာ္လည္း အတိတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ အျပီးသတ္သြားမွာ မဟုတ္သည္႔ အခန္းဆက္ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္လို အာရုံမွာ ထင္ဟပ္လာေလသည္။ စို႔တက္လာေသာ မ်က္ရည္စတို႔ကို တစ္ပါးေသာသူတို႔ မျမင္ဖို႔ရာ မ်က္ေတာင္ကို တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္မိသည္။ အတန္ငယ္ေညာင္းညာေနေသာ ကိုယ္ကာယကို အေနအထားအနည္းငယ္ျပင္မိသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ဖြင္႔ထားေသာ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို လိုက္ဆိုမိေတာ႔ အာရံုက နည္းနည္းေတာ႔ေပါ႔ပါးသြားျပန္သည္။ လက္ထဲက ကုန္ခါနီးစီးကရက္တိုကို ခပ္ျပင္းျပင္း ေတာက္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ သြားစမ္းပါကြာ…ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုလည္း လက္ထဲက စီးကရက္တိုလို ခပ္ျပင္းျပင္းေတာက္ထုတ္လိုက္…ျပီးေတာ႔ ေခြးမတစ္ေကာင္ေလာက္မွ သစၥာမရွိတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုလည္း ဘဝထဲက၊ အာရုံခံစားမႈနံရံ ေလးဖက္ေလးတန္ထဲက ခပ္ျပင္းျပင္းသာ ကန္ထုတ္ပစ္လိုက္….ဒါဆိုရင္  ဘယ္လိုေနမလဲ။


တကယ္တမ္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔အခါတိုင္း ဘဝမွာ ခံႏိုင္ရည္ေတာ္ေတာ္ေလးကို နည္းပါးခဲ႔သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဦးေဆြးဆံျမည္႔ေစာင္႔သိရုိေသခဲ႔ေသာ ေန႔စြဲမ်ားသည္ သစၥာမဲ႔မႈလက္အစံုျဖင္႔ မေမွ်ာ္လင္႔စြာ ျဖတ္ရိုက္ခံခဲ႔ရေသာအခါ ကစဥ္႔ကလ်ား လဲျပိဳလြင္႔စင္က်ခဲ႔ရေလသည္။ အဲဒီတုန္းက ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ရဲ႕   စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေျခာက္ေသြ႕ သြားမွာ မဟုတ္ေတာ႔ေသာ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕   ရွိေနခဲ႔သည္။ အဲဒီတုန္းက သစၥာတရားရဲ႕  လက္ဖ်ံမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ မဟုတ္ေသာ သူမရဲ႕  အမည္နာမေလးရွိေနခဲ႔သည္။ သံသရာအဆက္ဆက္ ဘယ္လိုဝဋ္ေၾကြးမ်ိဳးနဲ႔မွ ေပးဆပ္ျငိမ္းသတ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ႔ေသာ ပရိေဒဝမီးလွ်ံတို႔သည္ ရင္တစ္ခုလံုးမဆန္႔ေအာင္ ေလာင္ကြ်မ္းလို႔ေနခဲ႔သည္။ ရည္စူး၍ ေရးခဲ႔ဘူးေသာ ကဗ်ာစာသားတို႔သည္ အာရုံခံစားမႈ မွန္နံရံမ်ားကို ဆပ္ျပာပူေပါင္းေတြလို တစ္ျခြမ္းျခြမ္း ယိမ္းယိုင္ျပိဳကြဲသြားေစခဲ႔သည္။ ေမွ်ာ္လင္႔တမ္းမက္ခဲ႔ေသာ အိပ္မက္တို႔သည္ အိပ္စက္မေပ်ာ္ႏိုင္ ရွည္လ်ားေသာ ညမ်ား၏ အေၾကးခံြတို႔ကို ေဖာက္ျပီး ေခ်ာ္ရည္ပူေတြလို ယိုစီးစိမ္႔က်လာခဲ႔သည္။ ထားလိုက္၊ ထားလိုက္စမ္းပါကြာ။ အတိတ္ဆီမွာ ပိိတ္မိေနေသာ မသိစိတ္သည္ က်ားနာတစ္ေကာင္လို ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္လ်က္ရွိသည္။ စိတ္အာရံုတစ္ခုလံုး ကိုင္ရိုက္ခံထားရသလို နာက်င္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ အာရံုအဆက္အစပ္က ေရးလက္စ ကဗ်ာစာသားေတြဆီ ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္ရွိသြားျပန္သည္။ ညေန၏ မ်က္လံုးအေသေတြဆီ ေငးရီရင္း ေသြးသားတစ္ခုလံုး ဆူပြက္ပူေလာင္လာျပန္သည္။ ဘယ္လိုစာသားတစ္စံုတစ္ရာႏွင္႔မွ အဓိပါၸယ္ေဖာ္ျပရန္ မလြယ္ကူေသာ အထီးက်န္စိတ္ကို အျခားေသာတစ္ဖက္မွေန၍ ျပန္ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ ျပီးေတာ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲက ထစ္အေနေသာ စာသားတစ္ေၾကာင္းလို စိတ္ဓာတ္ျဖင္႔ အရာရာကို အားတင္းရင္ဆိုင္မိျပန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ…။


ေနဝင္ေတာ႔မည္။ ဆည္းဆာရဲ႕  ေျခသံသဲ႔သဲ႔က အေမွာင္မွာ ပိုက်ယ္လာသလို ခံစားရသည္။ ေလျပည္က ပိုျပီးေတာ႔ေအးစက္လာသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ပိုျပီး သူစိမ္းဆန္လာသည္။ အေမွာင္မွာ မျမင္ႏိုင္ေသာအေမွာင္ေတြ ေရာေထြးေနသည္။ မျမင္ရေသာ လမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းမႈေတြႏွင္႔ ေရာျပြန္းရႈပ္ေထြးေနသည္။ အေမွာင္မွာ ျပာႏွမ္းေနေသာေဝဒနာသည္ မျမင္ရေသာ နံရံေတြကို ရိုက္ခတ္ျပီး ပဲ႔တင္ထပ္ေနေလသည္။    ။

ဘုန္းေနသြန္း

၅၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၀၉။

ည ၇ နာရီ၊ ၅၁ မိနစ္။

ျပကၡဒိန္

August 2017
S M T W T F S
« Feb    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 7 other followers

ကဗ်ာ.. ခင္ေဇာ္ျမင္႔ ခ်ယ္ရီ ခြဲခြါ ဂြ်န္ စကားေျပ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဆံုးရႈံးခဲ႔ဘူးတယ္... ဆြတ္ပ်႔ံဖြယ္ေအာင္ ဇြန္ ညီမေလး ညေန တိတ္တခိုး တိုးေႏွာင္မိုး တေျမ႔ေျမ႔ ထားခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ဒီဇင္ဘာ ပန္းခ်ီ ပိုင္မင္းဦး ပ်ားရည္ ပ်ားရည္အိမ္ ပြင္႔ဦး ပြဲေတာ္ည ဘုန္းေနသြန္း ဘုန္းေနသြန္းရဲ ႔ကဗ်ာ ဘုန္းေနသြန္းရ႔ဲ ကဗ်ာ မင္းစိုးရာ မိဆိုး မိုးေတြ ညိဳ႕ေနျပီ မီမီ မ်က္ရည္အိမ္ယာ ရင္ကြဲနာ လင္းဆက္ေနာင္ လြမ္းသူ လြမ္းေစတီ လြမ္းေတး ဝႆႏၱ သတိတရ သတိရျခင္းအလ်ား သီခ်င္း သီတင္းကြ်တ္ သုမင္းညိဳ သူရနီ အခ်စ္အေၾကာင္း အစိမ္းေသ အမွတ္တမဲ႔...ႏွင္း အမွတ္တမဲ႔ နွင္း အလြမ္းသီခ်င္း အံု႕ပုန္း ေဆာင္း ေန႔မ်ား ေမစု ေမာင္ဘုန္းရဲ ႔ကဗ်ာ ေအဒင္ ေအာင္ပိုင္စိုး ေအာင္ရင္ျငိမ္း ျဖဴျပာျပာ ျဖဴျဖဴေဇာ္ ျမစ္ဆိပ္ ျမတ္ ၾကယ္လြဲမိုး ႏြယ္စိမ္းေဝ ႏွင္း