(၁)

စကၠဴစျဖဴျဖဴေလးေတြ ေၾကမြလြင့္စင္သြားတဲ့အခါ စိတ္ထဲအထီးက်န္မႈဟာ အေရာင္ေတြအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ စိမ္းညိဳ႕အုံ႔ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔အရိပ္ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္သက္သာရာရေစမယ့္ အေရာင္တစ္ခုခုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ အမွန္တကယ္လိုအပ္မွာပါပဲ။ စံပယ္ပန္းေလးလို ျဖဴဆြတ္ေမႊးပ်ံ႕ျခင္း၊ ခ်စ္သူရဲ႕ ပန္းေသြးႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြလို ခ်ိဳရီႏူးညံ့ျခင္း တစ္ခုခုေပါ့ . . .။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြဆီ စိတ္နဲ႔တိုး၀င္သြားေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ျဖဴတဲ့ ႏွင္းရဲ႕အေရာင္ကိုေတြ႔ရတယ္။ အေမွာင္မွာ ၫိႈးငယ္ဆိတ္ၿငိမ္စြာထိုင္ေနပါတယ္ ဟိုးေ၀းေ၀းက အလင္းေရာင္ရယ္. . .

(၂)

ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးတိမ္ေတြ အိမ္အျပင္တြင္ ၫိႈ႔ေနတုန္းပင္ရွိလိမ့္မည္။ ပ်ိဳးခင္းစိမ္းစိမ္းလယ္ကြင္းေတြ၊ တက္ေရႏွင့္အတူ ၀ါဆို၊ ၀ါေခါင္မိုးကလည္း ေဖြးေဖြးလႈပ္မွ်ပင္။ ခ်မ္းလြန္းလွ ေအးလြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ေနျပန္သည္။ ၀မ္းနည္းသည့္အခါလည္း ရွိတတ္ျပန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေနေရာက္ေန ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးရာသီေတြဆီ သတိရဆြတ္က်င္ရသည္မွာ ဘယ္ေတာ့မွမက်က္ေတာ့မယ့္ ဒဏ္ရာကို ခင္တြယ္ယုယရသလို ရင္၌နင့္နင့္သည္းသည္း ျဖစ္ရသည္။ နာၾကင္ဖြယ္ မိုးေရစက္ေတြလို မေမ့ေပ်ာက္ႏုိင္စရာ။ ခုခ်ိန္ထိ စြဲလမ္းစြာ၊ စြဲျမဲစြာ မက္ေနရတဲ့ မယဥ္မ႐ိုင္း အိပ္မက္ေတြပါပဲ။ မုိုးေတြသည္းလွ်င္ျဖင့္ အိမ္ကိုလြမ္းျမဲလြမ္းရသည္။

(၃)

ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အသံေတြမွာ အေရာင္ရွိသည္ဟု ယံုၾကည္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံကို အေရာင္ခြဲဲၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ တခ်ိဳ႕က ၀ါဂြမ္းေလးလိုျဖဴႏုေသာအေရာင္ျဖင့္ ႏႈးည့ံလွသည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေရလိုၾကည္လင္ေသာအေရာင္ျဖင့္ ေလၫွင္းလို ညင္သာသည္။ ေသြးလို နီေမွာင္၍ ရဲရင့္သည္။ မိုးသားလိုျပာစင္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းသည္။ ေရႊလို၀င္း၀ါ၍ တည္ၿငိမ္ခန္႔ထည္ေသာ အေရာင္လည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕အသံက င႐ုပ္သီးမွည့္လို စူးရဲ၍ ပူေလာင္သည္။ တခ်ိဳ႕အသံက လမိုက္ညလို နက္ေမွာင္၍ ရာသီဥတုသာယာသလို ပကတိ႐ိုးသားသည္။ လျပည့္ညလို လင္းပ၍ ၾကင္နာေႏြးေထြးျခင္းလည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕ကေကာက္႐ိုးလို ၀ါက်င္ေျခာက္ေသြ႔၍ လႈိ႔၀ွက္သည္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သစ္ပင္ေတြလို စိမ္း၍ အရာရာေပးဆပ္ ျဖည့္ဆည္းလိုသည္။ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ စသျဖင့္ မ်ိဳးစံုပင္။ ေျပာင္းဖူးေရာင္၊ ႏြားႏို႔လို ေကြကာအုပ္လို ျဖဴျဖဴဥဥ အေရာင္ေတြကိုပင္ ထူးထူးျခားျခား ႐ူးသြပ္စြာ ခြဲျခားၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္။ စိတ္ပ်က္အားငယ္စရာ၊ ၀မ္းနည္းနာက်င္စရာေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ထိုအေရာင္ေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါသည္။

ပစၥဳပၸန္ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အတိတ္ကိုေက်ာခိုင္ျပစ္ခဲ့သည္။ ခ်စ္လ်က္စြန္႔လြတ္ခဲ့ရေသာ အျဖဴႏွင့္ နက္ျပာသည္ မခ်စ္ဘဲ ေအာင့္ကာနမ္းခဲ့ရေသာ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ ၿပိဳးျပက္ျပက္ေအာက္တြင္ ေ၀၀ါး၍က်န္ေနခဲ့သည္။ မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေ၀းရာ. . . ခ်စ္ေသာအေရာင္ေတြနဲ႔ေ၀းရာ. . .။ ေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုရာ ေရႊ႕ေျပာင္းေမ်ာပါလာခဲ့ေသာ တစ္ခုတည္းေသာအညွာရဲ႕ အသီးတစ္ရာထဲမွာ အသီးကေလးတစ္လံုးမွ်သာ။ အိမ္နဲ႔ေ၀းရာထြက္ခြာလာခဲ့ေသာ ေျခလွမ္းေတြသည္ အိမ္ဆီျပန္ဖို႔ရာ ခက္ခဲတတ္မွန္း ခုမွသိခဲ့ရသည္။ ေခတ္သည္အရာရာေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ၿပီ။ တိုးတက္ခဲ့ၿပီလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အလွမ္းကြာေသာတစ္ျခားနယ္ပယ္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ရွည္ေ၀းစြာမစဥ္းစားဘဲ ထားခဲ့ႏုိင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အနီးစပ္ဆံုးရင္ထဲကႏွလံုးသားကိုေတာ့့ သံသယရွိစြာ ေမးခြန္းထုတ္ရလိမ့္ဦးမည္။ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ဖြဲ႔သီထားေသာ သံေယာဇဥ္အသီးအခုိင္ေလးေတြ တခ်ိဳ႕ေၾကြက်လြင့္စင္လ်က္၊ တခ်ိဳ႕႐ိုးတံၫွာေလးေတြ နာက်င္ႏြမ္းနယ္လ်က္၊ တခ်ိဳ႕ေျခာက္ေသြ႔ အထီးက်န္လ်က္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕လမ္းမေတြဆီ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ အေရာင္ေတြက လင္းလြန္းလို႔ ဘာမွမျမင္ႏုိင္ေအာင္ ပူေလာင္ျပင္းျပလြန္းသည္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ႀကီးရဲ႕ စက္ေလွခါးထစ္ေတြေပၚ လိုက္ပါလ်က္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ မျမင္ရေတာ့။ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေငးေမာ လြမ္းဆြတ္ရန္သာ။ တခ်ိဳ႕ကသစ္ရိပ္၀ါးရိပ္၊ တခ်ိဳ႕ကျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္၊ တခ်ိဳ႕ကစက္႐ံုေတြဆီ၊ တခ်ိဳ႕ကဘတ္(စ)ကားေတြေပၚ၊ တခ်ိဳ႕ကလူစီးေၾကာင္းႀကီးထဲ အသီးသီးတိုး၀င္လ်က္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ တခါတရံ ျပန္ေပၚလာၿပီးေတြ႔ဆံုၾက။ ခဏမွ်သာ။ သူေသာက၊ ကိုယ့္ဗ်ာပါဒေတြနဲ႔ေလာင္ၿမိဳက္လ်က္ အပူမီးကိုကူညဥ္းရန္ပင္ စကားဟဟမဆိုႏုိင္။ တစ္ခန္းတည္းအတူတူရွိေနလ်က္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ေသြးပ်က္ေလာက္ေအာင္ ေခ်ာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းေတာ့သည္။ အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံဟာ အေရာင္ေျပာင္းသြားခဲ့ၿပီ။ အားလံုးရဲ႕အသံဟာလည္း အေရာင္ေျပာင္းသြားခဲ့ေလၿပီ။

(၄)

ဟိုးအေ၀းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတြင္ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းစြာေနရစ္ခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္း၀ီရကိုသတိရေနမိသည္။မၾကာခင္ရက္ပိုင္းက မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္

တြင္သူ႔ရဲ႕အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္လိုက္ရသည္။သူ႕ရဲ႕ကဗ်ာေတြ အက္ေဆးေတြကို ယခုလိုပင္မၾကာခဏေတြ႔ရတတ္ၿမဲ။တစ္ခါတရံ ၀တၳဳတိုေလးေတြ

ေတြ႔ရတတ္သည္။သူကၿမိဳ႕ေလးတြင္ သူ႕ရဲ႕ဂီတမိတ္ေဆြေတြႏွင့္သီခ်င္းေတြေရးလိုက္၊ဆိုလိုက္။ စက္ဘီးေလးတစ္စီးနဲ႔ၿမိဳ႕ထဲမွာေတြ႔ရလိုက္။ညဦးပိုင္းလ

ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ဂစ္တာတစ္လက္ပိုက္လွ်က္ သို႔မဟုတ္ စာေပမိတ္ေဆြ တစ္ဦးစႏွစ္ဦးစနဲ႔ အတူထိုင္ေနလိုက္ျဖင့္ေတြ႔ရသည္။စားဝတ္ေနေရးအတြက္

မိသားစုအလုပ္တြင္ဝိုင္းဝန္း လုပ္ကိုင္လိုက္ျဖင့္ သူ႕ကိုေတြ႔ရသည္မွာရိုးရွင္းသည္ဟုထင္ရသည္။ ၿမိဳ႕ေလးသို႔ျပန္ျဖစ္သည့္အခါ ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ သူႏွင့္

ဆံုျဖစ္သည္။ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာင္းအရာေပါင္းမ်ားစြာ ၊ အာရံုေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ေရြ႕လ်ားေနရသျဖင့္ သူႏွင့္ေတြ႔ရသည္မွာ မိနစ္ပိ္ုင္းမွ်သာ။ ေတြ႕ရတိုင္း

တြင္လည္း သူကေအးေဆးမွ်တစြာ။ သူ႕တြင္ဘာဗ်ာပါဒမွမေတြ႕ရ။ပူပင္မႈမေတြ႕ရ။အလ်င္စလို ကိစၥေတြ၊ အေရးႀကီးေတြ႕ဆံုစရာေတြ ၊မျဖစ္မေန အလုုပ္ေတြ မရွိသလိုပင္ ၿငိမ္သက္လွသည္။သူ႕တြင္ေတြ႕ရေသာ အေရာင္မွာ သူ႔ကဗ်ာေတြ အက္ေဆးေတြထဲကလိုပင္ အျဖဴထည္။သူ႔အက္ေဆးထဲတြင္

ဖတ္ရေသာ စံပယ္ပန္းကံုးေလးေတြလိုပင္ ျဖဴစင္ေမႊးပ်ံ႕ေနသည္။ တကယ္ေတာ့့သူလည္း လူသားတစ္ဦးနည္းတူပင္ အခက္အခဲေတြ၊ ပူပင္ေသာကေတြ

ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဝမ္းနည္းစရာေတြ ၊ အခ်စ္အမုန္းေတြ ၊အလြမ္းအေဆြးေတြ ရွိေနမည္မွာ အမွန္ပင္။သို႔ေသာ္ ထိုအပူအပင္ အေပ်ာ္အေမာေတြအေပၚ သူ၏

တုန္႔ျပန္ပံုမွာ တစ္ပါးသူရိပ္စားကူးစက္မႈမရွိေအာင္ ေသြးေအးတည္ၿငိမ္လြန္းသျဖင့္ ေယာက္ယက္ခတ္တတ္လြန္းေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပင္ သိမ္ငယ္မိ

သည္။

(၅)

၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ရြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေရစက္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ထိုစဥ္က တတိယႏွစ္ေက်ာင္သားဘဝျဖစ္သည္။မနက္ခင္းသည္ ျပာျပာစင္စင္ ၾကည္လင္လွ်က္ မိုးရနံ႔ႏွင့္ ဆြတ္က်င္ေအးျမသည္။ေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ဆင္ေနရင္းကပင္ စိတ္ထဲေပ်ာ္ရႊင္လာမိသည္။ေက်ာင္းသြားရမည္။

ေက်ာင္းတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းတြင္ ခ်စ္ရသူရွိသည္။ထိုအခ်ိန္က အရာရာအဆင္ေျပေနသည္ေတာ့လည္း မဟုတ္။ အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရလွ်င္ ယေန႔တိုင္ေမ့ပစ္ခ်င္လွ်က္သတိရေနရေသာေန႔ရက္မ်ားစြာ ထိုအခ်ိန္ကရွိခဲ့ဖူးသည္။သို႔ေသာ္ေပ်ာ္မိသည္။လူငယ္တစ္ေယာက္

ရဲ႕ေမတၱာစိတ္သည္ အရာရာပကတိအတိုင္း တုန္႔ျပန္ခံစားဖို႔ရာ ရိုးသားစြာအဆင္သင့္ရွိေနခဲ့သည္။ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္

လတ္ဆတ္ေသာ ေလႏွင့္အတူ ေျမသင္းရနံ႔ကိုရသည္။ထိုစဥ္ကေျမႀကီးရဲ႕ရနံ႔ကို ယခုတိုင္မေမ့ေသး။သားငယ္ကိုေထြးေပြ႕ထားေသာမိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕

ေႏြးေသာရနံ႔ျဖစ္သည္။စာသင္ခန္းေရွ႕က ပိေတာက္ပင္မွအရြက္မ်ားကလည္း စိမ္းညို႔လွ်က္ ေလေျပအလာတြင္ ရြက္ဖ်ားမ်ား တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ကာ တြဲခို

ဥေနေသာ မိုးေရစက္မ်ားကို ခါခ်ေနသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ေရစိုသျဖင့္ ကိုယ္လံုးေလးသိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ခါခ်ပစ္လိုက္ေသာ ေမြးပြေခြးေပါက္စေလး

တစ္ေကာင္ႏွင့္ပင္တူေနသည္။ ညကမိုးေတြ သည္းစြာရြာခဲ့သည္ပဲ။

သူ႔အခန္းဘက္က ျပတင္းေပါက္ေတြ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဖြင့္သည္။အေရွ႕ဘက္မိုးေကာင္းကင္မွ ေနေရာင္ျခည္သည္ခ်စ္ရသူရွိရာစာသင္ခန္း

ေလးဆီျဖာက်လွ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး စိမ့္စိမ့္ေလးေႏြးေနသည္။ကၽြန္ေတာ္သူရွိရာသြားေတာ့ ညကမိုးစိုသျဖင့္ပြင့္ရေသာ စံပယ္ပန္းပြင့္ေလးလို ခ်စ္ရသူကလန္းဆန္းေမႊးျမလွ်က္ ၊ မႈန္႔ညက္ျဖဴလြင္လွ်က္ ။ စံပယ္ပြင့္ေလးေသလို႔ ဝင္စားတဲ့မိန္းကေလးဟုကၽြန္ေတာ္ကခ်စ္စႏိုးတင္စားခဲ့ဖူးသည္။သူ႕ကို

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ထိုအခ်စ္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။သူ႕ေၾကာင့္ငိုခဲ့ ၊သူ႕ေၾကာင့္ရယ္ခဲ့၊သူ႔ေၾကာင့္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့၊သူ႔ေၾကာင့္ဝမ္းနည္းခဲ့သည္။သူ႔ကို

ခ်စ္တဲ့စိတ္သည္ ရိုးသားခဲ့ပါသည္။ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သက္ေရာက္သည့္အတိုင္းကၽြန္ေတာ္ကတုန္႔ျပန္ခဲ့သည္။သူကအျဖဴဆို ကၽြန္ေတာ္လည္း အျဖဴ၊သူက

အျပာဆို ကၽြန္ေတာ္ကအျပာေပါ့။သူ႔မိသားစု၊သူ႔ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းအေၾကာင္းခင္မင္စိတ္ႏွင့္ေျပာျပစဥ္က ေပ်ာ္ရႊင္၍ေဖးမနားေထာင္ခဲ့သည္။မိုးေတြရြာ

တုန္း သူ႔ထီးေအာက္မွမလိုက္ရန္ ရွက္ရွက္ႏွင့္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာဝမ္းနည္းလို႔မဆံုး။ထိုစဥ္က သူ႔အရြယ္ႏုငယ္လြန္းသည္ကို မေတြးအားဝမ္းနည္းရန္

သာစိတ္ေဇာကထက္သန္ခဲ့သည္ေလ။သူႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဟာရိုးတံနာေနတဲ့သစ္ရြက္ေလးလိုု၊ ဖ်က္ကနဲအက္ကြဲသြားေတာ့မယ့္ေျမပန္းအိုး

ေလးလို အရာရာထိလြယ္ရွလြယ္ႏုနယ္လြန္းသည္။သူ႔အတြက္ကဗ်ာေတြေရးခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ေက်ာင္းစာေတြ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ အိပ္မက္

ေတြမက္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ သန္႔စင္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရိုးသားခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရဲရင့္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ ခ်စ္ခဲ့သည္။သူ႔အတြက္ရွင္သန္ခဲ့ပါသည္။

(၆)

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ထိုစဥ္ကလိုရူးသြပ္မႈမ်ိဳးျဖင့္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို႔ရာ ယခုအခ်ိန္​တြင္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သည္မွာအမွန္ပင္။သူ႔အ

ေပၚခိုင္က်ည္တည္တံ့ေနေသာ သစၥာတရားႏွင့္ သူႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ စြဲလမ္းမက္ေမာမႈမ်ိဳးေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္မရႏိုင္ေတာ့။ထိုရူးမူးလြတ္

လပ္ေသာအခ်စ္ဆီခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္တြင္ရိုးသားေသာအေရာင္အဆင္း လံုေလာက္ေအာင္မရွိေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ခုအခ်ိန္မိန္းက

ေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဝင္စားမိသည္ဆိုလွ်င္ အလံုးစံုရိုးသားျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္းဝန္ခံရပါလိမ့္မည္။ထို႔အတူပင္ တစ္ျခားသူေတြဆီမွာရွိေသာမာယာ

အေရာင္အဆင္းေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္က အလိုလိုရိပ္စားမိလွ်က္သားျဖစ္ေနျပန္သည္။ရိုးသားမႈကိုမေတြ႕ရ။ကိုယ့္တြင္မရွိေသာ အရာတစ္ခုကိုတစ္ပါး

သူထံတြင္ရွာေဖြျခင္းမွာ တရားမွ်တမႈရွိပါ့မလား။သို႔မဟုတ္မိုက္မဲျခင္းလား။ေမးခြန္းေတြက မြန္းၾကပ္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္မခ်စ္

ေသာမိုးရာသီမ်ားအေၾကာင္းကို ေျပာဆိုရန္မသင့္ေတာ္ေတာ့ပါ။

(ရ)

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို လြမ္းေနပါသည္။ဟိုးအေဝးဇာတိၿမိဳ႕ငယ္ေလးမွ သူငယ္ခ်င္းဝီရကိုလြမ္းသည္။၂၀၀၄ခုႏွစ္ကရြာသြန္းခဲ့ေသာမိုးေရစက္မ်ားကို

လြမ္းသည္။ဒုတိယႏွစ္ေက်ာငး္္ိသားဘဝက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕အသံကိုလြမ္းသည္။ငယ္ဘဝရဲ႕မိုးတိမ္ေတြကိုလြမ္းသည္။မိသားစုႏွင့္အိမ္ကိုလြမ္းသည္။

“တကယ္ေတာ့ လြမ္းတယ္ဆိုတာစံပယ္ပန္းေလးေတြကို သီငင္ရသလိုမ်ိဳးပဲျဖစ္သည္ “ ဟုဝီရကေတာ့ သူ႔အက္ေဆးထဲတြင္ေရးခဲ့သည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔

ေနထိုင္ရာ ကမာၻသည္အေရာင္အေသြးမ်ားစြာျဖင့္စံုလင္လွသည္။ေရာင္စံုကမာၻထဲတြင္ေေနထိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကိုယ္ပိုင္အေရာင္တစ္ခုစီ

ျဖင့္ ရွင္သန္ထြန္းလင္းၾကရၿမဲပင္။မိမိရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အေရာင္သည္ တျခားသူစိတ္ထိခိုက္နာက်င္ေစဖို႔ထက္ စိတ္ေက်နပ္ခ်မ္းေျမ့ေစမည့္ အေရာင္ျဖစ္မည္ဆို

လွ်င္ မ်ားစြာႏွစ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းလာလိမ့္မည္ဟုထင္ေနမိသည္။

ျဖဴစင္ျခင္းသည္ အလြမ္းျဖစ္မည္ဆိုပါက အဲဒီပန္းကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာသီငင္ေနခ်င္ပါသည္။

မင္းစိုးရာ

၂၉.၁၂.၀၉

Advertisements