လြမ္းလြန္းလို႔

ျပာေနတဲ့ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည္႕ျပီး

မသိစိတ္ကေလးနဲ႕ လိုက္ျပာေနမိတယ္

ဘ၀မွာ အျမဲတမ္းေနာက္က်ခဲ့တာေတြ

အခ်စ္ေရးမွာ ကံမေကာင္းခဲ့တာေတြ

ဒါေတြဟာ ေရပြက္ပမာဆိုေပမယ့္

အဲဒီေရပြက္ေတြထဲ

ဘ၀တစ္ခုလံုး ဆဲြႏွစ္ေနမိတယ္

ဒီလိုအခ်ိန္

သူ႕ဆီကို တယ္လီဖုန္းဆက္ရင္ ေကာင္းမလား

မေတြ႕ရတဲ့ႏွစ္ေတြမွာ

တံတိုင္းမ်ားစြာ ျခားနားေနခဲ့ျပီလား

လြမ္းလြန္းလို႔ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးမိတာ

လြမ္းလြန္းလို႔

ဘယ္သူမွ မသိေအာင္က်ိတ္မိွတ္နာက်င္ခဲ့တာေတြ

တစ္ခ်ိန္က

ေနရာအေဟာင္းေလးမွာ ေ၀ေနတဲ့ႏွင္းေတြကိုပဲ

လက္နဲ႕

သပ္သပ္ခ်ေနမိေတာ့တယ္။     ။

ဘုန္းေနသြန္း

၂၉ – ၈- ၂၀၀၈

၂၀၀၈ ရဲ႕႕႕ တစ္မနက္။ ကြ်န္ေတာ္လြမ္းလြန္းလို႕ေရးခဲ့တာ။ ဘယိမဂဇင္းကိုမွ မပို႕႔ခဲဘူး။

Advertisements