You are currently browsing the tag archive for the ‘လင္းဆက္ေနာင္’ tag.
္ ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ေၿခာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ ္ အခန္းထဲ
ငါရွိေနတယ္
အသက္ရႈေနေသးလုိ႔
ငါရိွတာကုိ သိတာပါကြာ ။
မုန္းတီး နာက်ည္ ေပမယ့္ စြဲမက္ေနဆဲ
တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေလ
ေန႔စဥ္ရက္ဆက ္ ငါ့ကုိ ရက္စက္ခဲ့တာေပါ့
အခါးသီးဆုံး အခ်ိန္ကာလေတြအတြက္
လုိအပ္ခ်က္ဟာ ႏူးညံ့ႀကင္နာမႈအၿပည့္နဲ႔
ဘယ္သူမွမရွိတဲ့
ငါ့အခန္းေလးရဲ႔အၿပင္မွာ
အနီေရာင္စိန္ပန္းေတြ ေႀကေႀကကြဲကြဲ ပြင့္ေ၀ ။ ။
လင္းဆက္ေနာင္
ပန္းကေလးေတြ လန္းပြင့္ေနပုံကအစ
စိတ္က်စရာပဲ။
ဒီေန႔လား
မနက္ၿဖန္လား
မင္းၿပန္လာမွာလား
ငါ့ေနရာမွာငါအံမ၀င္ေတာ့ဘူး
ငါ့ေနထိုင္မႈမွာငါမေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ဘူး
ဆူညံၿခင္းရဲ.တစ္ဖက္မွာ တိတ္ဆိတ္
ရင္ခုန္ၿခင္းရဲ.တစ္ဖက္မွာ………
ဘာကိုမွလည္းမေတြးခ်င္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။
ငါ့အသံကိုငါမမွတ္မိေတာ့ဘူး
ငါ့နာမ္ကို ငါမထိန္းခ်ဳပ္ေတာ့ဘူး
လိႈင္းေတြလိုနိမ့္ၿခင္းၿမင့္ၿခင္း
ရွင္လွ်က္ႏွင့္ေသဆံုးၿခင္းကို
မ်က္၀ါးထင္ထင္
ကိုယ္ေတြ.ၿဖစ္ရပ္ဆန္းၾကယ္
သတိရေနတယ္……..။ ။
လင္းဆက္ေနာင္
၀င္ေရာက္လာပုံ ညင္သာ
ေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းမွာ ရပ္ေနမိသလိုပါ။
တစ္ခုခုကိုလိုခ်င္ ၊ တစ္ခုခုကိုစိုးရြံ႕
မနက္ၿဖန္တြင္ မင္းရိွေနမွာလား။
အၿမင္အာရံုတို႔ရဲ႕ မၿမင္ႏိုင္ရာ
ေလတိုးသံကေလး
မႀကားႏိုင္ေပမယ့္ ေခၚႀကည့္ေနမိတယ္။
ရင္နာစရာဆိုတာထက္ရင္နင့္ေနတဲ့ တိမ္ကေလး
ပြဲလမ္းသဘင္ၿပီးသြားတဲ့အၿပန္လမ္း
ေမွာင္ေနတဲ့ကမာၻ ေပ်ာက္ေနတဲ့အိမ္
ေခၚေဆာင္သူမဲ့ ႀကိဳသူမဲ့ အႏုပညာမဲ့
ဘာမွမရိွရွာတဲ့
ညခင္းေလးထဲ တိုး၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္
တစ္ခုခုကို လြမ္းေနပါတယ္။ ။
လင္းဆက္ေနာင္
(ရုပ္ရွင္အၿမဳေတ မဂၢဇင္း၊မတ္လ၊၂၀၀၉။)
ေမာင္ဘုန္း
ေလာေလာလတ္လတ္ ေဝဖန္စကားမ်ား