တေစၦ

အိပ္လို႔မရ

ညႀကီးမင္းႀကီး၊ ထျပီးထိုင္ေန

ေမြ႔ရာေတြလည္း၊ေႀကမြတြန္႔လိပ္

သိပ္စိတ္ညစ္တယ္၊သတိျပယ္လြင္႔

ခုိတြယ္စရာ အတည္မရ။

အျပင္ဘက္မွာ

သစ္ရြက္ေတြႀကား၊ႀကယ္ေလးငါးပြင္႔

စံကားပင္အို၊ကန္ေရစိုစြတ္

ဟုိမွာ လွုပ္လွုပ္၊ငုတ္တုတ္လက္ကမ္း

စမ္းေလွ်ာက္သြားေန၊ျမက္ခ်ံဳေတြထဲ

တေစၧ ငါကိုယ္တိုင္ပါပဲ။

ခုတင္ေျခရင္း

ေျပးနင္းရွပ္ရွပ္၊မတ္တတ္ထလိုက္

ခန္း၀ကုိလာ၊၀ရန္တာမွာ

သည္မွာတစ္ေယာက္၊တေစၱေျခာက္လွန္႔

ေႀကာက္ေႀကာက္ႏွင္႔ႀကည္႔၊မ်က္ႏွာလွည္႔စမ္း

တည္႔တည္႔လွမ္းျမင္၊ေအာ္ငိုခ်င္မိ

တစ္ဆင္တည္းပဲ သူနဲ႔ ငါ။

ျမစ္နက္ထဲမွာ

ငါေရနစ္ျမဳပ္၊ခ်မ္းျပီးကုပ္ေန

ကုကိၠဳကိုင္းႀကား၊ငါေနနားလိုက္

ဘုရားေရွ႔ေမွာက္၊ဒူးေထာက္ေရာက္ျပန္။

ေမာပန္းလ်နွင္႔

တစ္ေယာက္ေသာငါ၊ငါမ်ားစြာမွ

ထလာ လြင္႔ပါး၊ငိုသံပါႏွင္႔

ဘာမွမႀကား၊ေမာင္႔အနားမွာ

“ထသြားစို႔ဆို၊ေမ႔ကိုအိပ္မက္

မမက္ဘူးလား´´၊တေစၧ ျဖားေယာင္း

မွုန္မႊားစိတ္၀ယ္ အရိပ္ထင္။

ႀကည္ေအး။

တစ္ထပ္တည္း ပံုတူဇာတ္လမ္းေဟာင္း

ပိုလွ်ံေနတဲ့ ၀ါက်ေတြကို လိုေနတဲ့ပါဒေတြအတြက္ျဖည့္စြက္လိုက္တယ္

တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ၿပိဳက်လာေနတဲ့ ေနေရာင္ျခည္အတိုင္း ပူၿမိဳက္ေလာင္ကၽြမ္းလို႔

နိဂံုးတစ္ခုလား၊ နိဒါန္းတစ္ခုရဲ႕ အဆံုးလား

ေမွ်ာ္လင့္ထားတိုင္း အမွတ္မထင္ေပ်ာ္ရႊင္လိုမႈတစ္ခုခု ရယူပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ေတြ

သီးသန္႔တစ္ကိုယ္ရည္ လမ္းကေလးထဲ သစ္႐ြက္ေၾကြေနသလို တဖြဲဖြဲ

မေရမရာ ေအးစက္လ်က္ စြန္းထင္းေပက်ံေန ဆက္သြယ္မႈျပင္ပေန႔ရက္မ်ား

လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္မ်ားအတိုင္း စာသားခ်ည္းသက္သက္ ဆိတ္ၿငိမ္မႈမ်ား

ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကေန ေနာက္ထပ္စာမ်က္ႏွာကို သိစိတ္မဲ့ခုန္ကူးေနတယ္

စီးကရက္ အခိုးအေငြ႕မ်ားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပ်ာ္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႔ပိတ္ဆို႔ကာဆီးလို႔

အယ္ကိုေဟာလ္ေတြတစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ဘ၀ထဲကိုေလာင္းခ်ေနမိတယ္

ဒီတစ္ေန႔လံုး တလွပ္လွပ္၊တရိပ္ရိပ္ ရီေ၀မူးေနေပမယ့္

‘ေအာ္စကာဆု’ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတဲ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြအတိုင္း

ေလထဲလြင့္ေမ်ာလ်က္၊ ဟန္မပ်က္သ႐ုပ္ေဆာင္လ်က္

နိဗၺာန္ဘံု ၀ကၤပါၿမိဳ႕ေလးထဲ အလည္တစ္ေခါက္ထပ္ေရာက္ျဖစ္တယ္

ညဟာ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ ေသြးစက္လက္ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ထြက္ေသဆံုးလို႔

ေသြး႐ူးေသြးတမ္း တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္အတိုင္း

အဆံုးအဆမဲ့ ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ႐ြံ႕ေၾကာက္မႈဟာ နံရံမွာပဲ့တင္ထပ္လို႔

“ထပ္မေျပာနဲ႔ကြာ၊မၾကားခ်င္ဘူး

မေတြးခ်င္တာေတြ ထပ္ေမးေနလည္း အလကားပဲ”

ဆက္မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ႏူတ္ခမ္းဖ်ားကေန စကားသံဟာယိုစီးစိမ့္ထြက္လို႔ ။        ။

ေအာင္ပိုင္စိုး

ဂ်ဴလိုင္(၁၂)ရက္၊(၁၃)နာရီ၊(ရ)မိနစ္တိတိ

ေသြးထဲ တဒုတ္ဒုတ္ခုတ္ေမာင္းေနတာ
တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ေနရာအႏ႔ံံွအျပား တ႐ိွန္တိုး … ေ႐ွ႕သို႔
တစ္ေယာက္ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈဟာ အျခားတစ္ေယာက္အေပၚ ၿပိဳက်ေနတယ္
“ခ်စ္တယ္ကြယ္”
လြယ္လြယ္ေျပာမထြက္ခ်င္ေပမယ့္ ေျပာခဲ့ေတာ့မယ္
မင္းမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြ စိုလဲ့လို႔
မ်က္ရည္တစ္စက္ခ်င္းမွာ ငါဟာေပ်ာ္၀င္ေနတယ္
အဓိပၸါယ္မဲ့ နံရံကိုေငးေနမိတယ္
ေသြး႐ူးေသြးတန္း အေတြးေတြ လြင့္စင္ပြင့္ထြက္ေနတယ္
လြတ္လပ္မႈကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရတဲ့ စိတၱဇ
မ်က္ရည္တသြင္သြင္က်ေနတဲ့ မင္းကိုသနားမိတယ္
႐ူးေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕
တိတ္တဆိတ္ ငါတို႔ႏွစ္ဦး … ေ႐ွ႕သို႔
တေရြ႕ေရြ႕၊တျဖည္းျဖည္း၊နစ္ကၽြံ ေပ်ာ္၀င္လို႔
မင္း မေျပာေပမယ့္ မင္းစကားသံေလးကို ငါၿမိဳခ်မိတယ္
မင္း မငိုေၾကြးေပမယ့္ မင္းမ်က္ရည္စေတြကို ငါဖယ္႐ွားသန္႔စင္ေနမိတယ္
ပတ္၀န္းက်င္ဟာ အနာတရအျပည့္ တိတ္ဆိတ္လို႔
ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္ ဒီဘ၀ေလးဆီ ျပန္လာခဲ့ေတာ့မယ္။            ။

ေအာင္ပိုင္စိုး

ညေန ၃း၀၀၊ အဂၤ ါ။