ေဆာင္းႏွင္းေတြ ျပီးျပီးေရာ ျပိဳအက်မွာ
ပန္းပ်ံပင္ဆင္႔ေလး ေဖြ႔ကနဲ
အျဖဴ…… ၊
ရင္ဘတ္ထဲ စူး၀င္သြားတဲ႔ မ်က္၀န္းတစ္စ
တိမ္ေတြကို ေက်ာ္ျပီး ႏွလံုးသားထဲ ဆင္းသြားတယ္
ရယ္သံအလြင္ကေလး
ေသြးေၾကာထဲ ေျပးအေဆာ႔
ရြက္က်ပင္ေပါက္ေလးရဲ ႔ ရွင္သန္မႈဟာ
စၾကၤာ၀ဠာထဲ ေမွ်ာသြားတယ္
ေငြေသာ္တာေလးေရ
ခ်စ္သူ ကမၻာေတးသြားေလးအတိုင္း
စီးေပ်ာ္ခဲ႔ရာ လက္ယက္တြင္းခ်ိဳေလး
ဖီးဆင္႔ဘီးေလးနဲ႔ ပီတိအေမာအိပ္မက္မွာ
ငါေလ ….တစ္နယ္တစ္ေက်း
ဥၾသအိုအိုေလးေတြ ဆြဲရင္း
အေဆြးသက္သက္နဲ႔သာ ဒူးတင္ေပါင္တင္။ ။
ေနာင္မင္းေအး
ထိုးခ်လိုက္စမ္း
ၾကယ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခါ ေၾကြျပီးျပီလဲ
ေဆးစက္မိွန္ေနတဲ႔ ညိွဳ ႔ခ်က္ထဲမွာ
စြန္႔စားခဲ႔တဲ႔ သူရဲေကာင္းပါ ။
….. စံပါယ္ေလးေရ
ဧရာ၀တီကိုသာ
စိတ္ရွိလက္ရွိ ဆန္တက္လိုက္ခ်င္ရဲ ႔
မွတ္တိုင္လြန္မွ သတိရတာ
ဒီရင္မွာ ကဗ်ာမဆန္ဘူး။ ။
ေနာင္မင္းေအး
ဆည္းဆာထဲ
ဘယ္အေငြ႔နဲ႔ အသက္ရွဴရမလဲ
ရင္ဘတ္ေပၚ အံု႔အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း
မနက္ခင္းကတည္းက ညိွဳ ႔မိႈင္းေနတာ
မင္းကိုယ္ေငြ႔ေလးနဲ႔ မိုးတိမ္ပဲ၊
ျဖဴျပာျပာ…ရယ္
အႏိုင္နဲ ႔
မင္းရိုက္ခ်လိုက္တဲ႔ ၾကက္ေတာင္ဟာ ငါေပါ႔
တယ္လီဖုန္းမွာ
မင္းလႊတ္တင္လိုက္တဲ႔ အသံဟာ သံသယအ၀ါ
ဆိုေတာ႔
တိုးတိုးဖြဖြေလး ေငြ႔ရည္ဖြဲ ႔သမွ် ေကာင္းကင္အေသ
ခုလို သက္တန္႔ေလး ခါးျပတ္ေနတာက နိမိတ္ပံုတဲ႔လား
တစ္မ်က္ႏွာ၊ တစ္ကမၻာ
စိတ္ေပ်ာ္ရာ စိတ္ကိုပဲ လႊတ္ခြင္႔ရတဲ႔ ဘ၀
သံသရာ တစ္ေန႔ဆံုးတိုင္းလည္း
ျဖဴျပာျပာ….ရယ္
ႏူးညံ ႔မႈေလး
၀ါးပိုးဆစ္ျခားတုန္း။ ။
ေနာင္မင္းေအး
ႏွင္းေတြ
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ရႊဲရႊဲစိုလို႔
ဖမ္းဆုပ္ဖို႔ရာ
အိပ္မက္ေတြဟာ အိပ္မက္ေတြပဲ ျဖစ္ေနရတယ္
သတိတရစိတ္မွာ
သူ႔…
သမင္မ်က္ဝန္းအညိဳ
ဆံႏြယ္မွ်င္စ ကပို႔ကရို
ေျမာက္ျပန္ေလဟာ အလြမ္းနဲ႔ စြတ္စိုလို႔…..
တကယ္ဆို
ကိုယ္႔လက္ေတြနဲ႔ ဖမ္းဆုပ္ခြင္႔မရတဲ႔
ေကာင္းကင္နန္းက ႏွင္းပန္းပြင္႔ေလးပါ
အနီးဆံုးေသြးမွာ အေဝးဆံုးေဝးခဲ႔ရတဲ႔ အလြမ္ကဗ်ာပါ
ညီမေလးမသိေအာင္
ႏွင္းေတြ….
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး ရႊ႔ဲစိုေနေတာ႔မွာ….။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၂၀၀၈။
အရိပ္ေတြ
မ်က္ႏွာၾကက္ဟာ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ပန္းထြက္လို႕
မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေငးေနမိတယ္
စကားလံုးေတြနဲ႕ ထိစမ္းၾကည့္လို႔ မရဘူး
တစ္စြန္းတစ္စ
ငါ့ဆီထိုးက်လာတဲ့လေရာင္က ေနလိုမီးလို
တံခါးတစ္ခ်ပ္စာ ေကာင္းကင္က အၾကည့္မွားသလို
နင့္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြ ညေမႊးပန္းရနံ႕ေတြဟာ
ငါ့ရဲ႕ ညကိုကြယ္ထားခဲ့တယ္
ငါ့မွာ သံသရာအဆက္ဆက္
ဆုေတာင္းမ်ားခဲ့တယ္ ဆုေတာင္းမွားခဲ့တယ္
ေရာက္လာတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ဟာ အသစ္ပဲ
ျဖစ္ခဲ့သမွ် ျပဳခဲ့သမွ်ဟာ အေဟာင္းပဲ
မေန႕က
နင့္ဆံပင္ေတြ
နင္စီးေနက် ဖိနပ္အေဟာင္းေလး
ေလမွာ
ျပိဳက်ေနတဲ့ နင့္ကိုယ္သင္းနံ႕ေတြ
စာေတြက်က္ေနလို႕ မ်က္ႏွာေလး ေခ်ာင္က်သြားတယ္
အေခၚအေျပာလည္း နည္းလာတယ္
အဲဒီ
ဒဏ္ရာက တစ္ရင္ျပီးတစ္ရင္ ကူးစက္လို႔၊ ပူေလာင္ျပင္းျပလို႕
ကူးစက္ေရာဂါ ၊ ေဆးမရွိတဲ့အနာ
ငါ့မွာ
နင့္စိတ္နဲ႕ ေနအ၀င္
နင့္စိတ္နဲ႕ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္
နင့္စိတ္နဲ႕ ၾကယ္ကြယ္ညေတြ….
ဟန္ေဆာင္ေနသူဟာ ႏႈိးရခက္သလား
မသိစိတ္က နင့္အေငြ႕အသက္နဲ႕
ဒဏ္ရာ
သိစိတ္က ေ၀းေနရတဲ့ ရက္ေပါင္းကုေဋကုဋာ
ေစာင့္ေနရတာ ၊ ေမၽွာ္ေနတာ
နင္မသိဘူး ၊ နင္မသိခ်င္ဘူး
ဘယ္ကႏၱာရမွ ဒီေလာက္ေျခာက္ေသြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး
ငါမွတ္မိသေရြ႕
ငါ့အသက္နဲ႕ နင့္ေန႕ေတြ
ငါ့တံခါးကို လာေခါက္ေနတဲ့
နင့္ကိုုယ္ေငြ႕ေတြ
ျပကၡဒိန္ေတြသာ ေဟာင္းသြားတယ္
”တိတ္တခိုး “ ဟာ ေဟာင္းမသြားဘူး
“အသည္းကဲြဂစ္တာ“ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး
“ေအာက္တိုဘာ ၂၄“ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး
‘’ရင္ကဲြနာ ‘’ ဟာေဟာင္းမသြားဘူး
အားလံုး
မင္းစိတ္္နဲ႕မွ ေၾကြမယ့္ ပန္းေတြ ၊ ပန္းရနံ႕ေတြ
ခုဆို
တရားလည္း ရေနျပီ ၊ တရားလည္းက်ေနျပီ
ငါျမင္ေနသေရြ႕ အလြမ္းေတြ၊ အနာေတြ၊ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေတြ
ခုဆို
သစၥာတရားဟာ အပ်က္ပ်က္နဲ႕ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္လို႕
အမွန္တရားဟာ ေခါက္ရုိးက်ိဳးလို႕
နင့္ေျခရင္းမွာ လူးလို႕ လိွမ့္လို႕
ခု ၊ ငါ့ရင္နဲ႕ ေရးတဲ့ကဗ်ာ
ငါ့အသက္နဲ႕တကြ မင္းဆီပို႕ေပးလိုက္ပါတယ္
ရႊန္းပေငြလ မင္းမ်က္ႏွာ
အရာရာ
မင္း၀မ္းေျမာက္ပါေစေတာ့။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၇-၂-၂၀၀၆
သရဖူ ၊ ၂၀၀၆
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြနဲ႔
ေအာက္တန္းက်တဲ႔ ဓားသြားေတြနဲ႔
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ၾကီးဟာ
ရွင္ခဏခဏဆိုေနက် သီခ်င္းထဲကလို
“ ဘဝသံသရာ…..”
တကယ္လို႔
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ၾကီးဟာ ဝကၤပါဆိုရင္
ကြ်န္မတို႔ဟာ ဝကၤပါထဲက ၾကြက္ျဖဴေလးေတြေပါ႔
အသားတစ္တံုးမရမခ်င္း
ျမိဳ႕ ျပရဲ႕ လမ္းမေတြမွာ
သူ႔အသက္ ကိုယ္႔အသက္လုလို႔
ကြ်န္မတို႔ ေျပးလႊားေနၾကရဦးမွာေပါ႔
အဲဒီလို မေရရာတဲ႔ ဘဝကို
ကြ်န္မ
ပံုမွန္အတိုင္း ျဖတ္သန္းေနပါတယ္
တကၠသိုလ္က ဘြဲ႔တစ္ခုရထားတယ္
သင္တန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တက္ထားတယ္
ကြ်န္မရတဲ႔ လခက
ကြ်န္မ ဖိနပ္တစ္ရံဖိုးေတာင္ မရွိခ်င္ဘူး
ကြ်န္မမက္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြကလည္း
ကြ်န္မညနဲ႔ေတာင္ သိပ္မဆန္႔ခ်င္ဘူး
ဘာပဲေျပာေျပာ
ကြ်န္မေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ေနပါတယ္
အားတဲ႔အခါ တစ္ျခားမိန္းမေတြလိုပဲ
ကြ်န္မလည္း Chatting ဝင္တယ္
Chat room ထဲမွာ Nickname တစ္ခုရွိရင္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ၊ သစၥာတရားဆိုတာ ေရလဲသံုးဖို႔ပဲ
ဘဲအလန္းဇယားေလးေတြဆိုရင္
Web cam ကတဆင္႔ အီလိုက္မွာပဲ
ေက်းဇူးျပဳျပီး
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း ကြ်န္မေရွ႕ မွာ အသံလာလာထြက္မျပပါနဲ႔
ရွင္ဒီေလာက္ယံုၾကည္ရေအာင္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ ဘုရားသခင္မဟုတ္ဘူး
ခုတစ္ေလာ
ကြ်န္မဆံပင္ေတြ ႏွစ္ခြျဖစ္ေနတာေလာက္
သစၥာတရားဟာ စိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းဘူး
ရွင္မၾကာခဏေျပာေျပာေနတဲ႔
Platonic Love ဆိုတာကလည္း က်န္ခဲ႔ျပီ
ရွင္သိထားဖို႔က ရွင္႔ဆီမွာ
ကားပါရင္ လန္းမယ္
လက္ကိုင္ဖုန္းရွိရင္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆီ ဖုန္းဆက္ရတာ
အဆင္ေျပမယ္ ၊ လြယ္ကူမယ္
အရာရာဟာ ေခတ္ကာလက ေတာင္းဆိုတဲ႔အတိုင္း
အရာရာဟာ
ေခတ္ျပိဳင္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈအတိုင္း
ဘာ
ေကာင္းေကာင္းေနဖို႔
ဟုတ္လား
ကြ်န္မမ်က္စိထဲမွာ ရွင္ဟာ စိတ္ကူးယဥ္ဝါဒနဲ႔ ျပဳျပင္ေရးသမားပဲ
ရွင္မက္ေနတာ
ကြ်န္မအဖိုးတို႔ေခတ္က အိပ္မက္အေဟာင္းအျမင္းၾကီးပဲ
ရွင္သိထားဖို႔က
မိန္းမမာယာတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာ
ဇာတ္ေတာ္ထဲမွာ က်န္ခဲ႔ျပီ
မိန္းမတို႔ ဣေျႏၵဆိုတာ
အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းသြားတဲ႔ လင္ခရုဇာေပၚပါသြားျပီ
ေက်းဇူးျပဳျပီး
ရွင္႔စကားလံုးေတြနဲ႔ ကြ်န္မသိကၡာကို ျဖတ္ျဖတ္မရုိက္ပါနဲ႔ေတာ႔
ေက်းဇူးျပဳျပီး
ကြ်န္မေနမႈဘဝထဲ ေခတ္မစားေတာ႔တဲ႔ ရွင္႔အေတြးအေခၚေတြနဲ႔
မီးလို လာလာမေတာက္ပါနဲ႔ေတာ႔
ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔
ဗာစကို ပိုပါတို႔
မီေရာစလဗ္ ေဟာလုဗ္တို႔ကို ကြ်န္မမသိပါဘူး
ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္တို႔
ေဖာ္ေဝးတို႔ကိုလည္း ကြ်န္မမသိပါဘူး
ကြ်န္မသိတာ
Triumph
Wacoal
L’Oreal
Camella
ျပီးေတာ႔ ကြ်န္မသိတာ
ကမၻာေျမကေန
သစ္ေတာေတြ တစ္ေရြ႕ ေရြ႕ ဆုတ္ခြါေနၾကျပီ
ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း တိုးတိုက္မိကုန္ျပီ
ကြ်န္မတို႔ ျမင္ေနရတဲ႔ ကမၻာဟာ အသစ္အသစ္ပဲ
လိုက္ေလ်ာညီေထြ မျဖစ္ရင္
ျမိဳ႔ျပဟာ ရွင္တို႔ ကြ်န္မတို႔ကို ဝါးျမိဳသြားမွာပဲ
ဒီေတာ႔
ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔
Prose Poetry တို႔
Deconstruction တို႔
Dadaism တို႔ကို ကြ်န္မ မသိဘူး
ဟုတ္တယ္
ရွင္႔ရဲ႕ ကဗ်ာအႏုပညာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္
ဘာဆိုဘာမွ ကြ်န္မ မသိဘူး
သိလည္း မသိခ်င္ဘူး
ဒါေပမယ္႔ လြယ္ပါတယ္
ဆယ္ခါတစ္ခါေပါ႔
သိခ်င္တဲ႔အခါ လိုအပ္လာတဲ႔ အခါက်ေတာ႔လည္း
Google ျဖစ္ျဖစ္
Yahoo ျဖစ္ျဖစ္
Alltheweb ျဖစ္ျဖစ္
ၾကိဳက္တဲ႔ Search Engine နဲ႔ရွာၾကည္႔လိုက္ရုံေပါ႔
ျပီးေတာ႔ ၾကံဳတုန္းေျပာရဦးမယ္
ေက်းဇူးျပဳ၍ ကြ်န္မအေၾကာင္းေတြ
ရွင္႔ကဗ်ာထဲ ထည္႔ထည္႔မေရးပါနဲ႔
ရွင္သစၥာတိုင္ရေအာင္
ကြ်န္မက ရာဇဓာတုကလ်ာ မဟုတ္ဘူး
ကြ်န္မက ရွင္ေႏွာင္းလည္း မဟုတ္ဘူး
ရွင္ေျပာေျပာေနတဲ႔ ညီမေလးမမျမင္႔ ဆိုတာလည္း ကြ်န္မ မသိပါဘူး
ဒါေပမယ္႔
နာတာလီကိုေတာ႔ ကြ်န္မ သေဘာက်တယ္
ဘယ္လိုလဲ
ရွင္ေရာ ပြတ္ရွကင္လို ေသနတ္ခ်င္းယွဥ္ပစ္ခ်င္ေသးလား
သစၥာမဲ႔မႈလက္အစံုနဲ႔
ရွင္႔ပါးကို ခပ္ျပင္းျပင္း ျဖတ္ရုိုက္ခံရရင္
ရွင္ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မလဲ
ကြ်န္မ သိခ်င္ေသးတယ္
ရွင္ရယ္….
ျမိဳ႔ျပဘဝအခင္းအက်င္းမွာ
ေခတ္ျပိဳင္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ
လိုအပ္ခ်က္အရ ကြ်န္မလည္း Ezee 2 ကို သိရတယ္
Safety Period ကို သိရတယ္
ဒါကို ရွင္အထင္မေသးပါနဲ႔
ကြ်န္မသိတာ တစ္ခ်က္အကြက္ေရႊ႕ မွားရင္
အစားခံရဖို႔ပဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ
ကြ်န္မ မယံုၾကည္ရဆံုးစစ္မ်က္ႏွာပဲ
ရွင္လည္း
က်န္းမာေအာင္ေနပါ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ပါ
ကဗ်ာေတြခ်ည္း ဖိေရးမေနနဲ႔
အရက္ေတြခ်ည္း ဖိေသာက္မေနနဲ႔
ရွင္လည္း ရွင္႔ဘဝနဲ႔ရွင္
ကြ်န္မလည္း ကြ်န္မဘဝနဲ႔ ကြ်န္မ
ဘာကို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ေနဦးမလဲ
ျပီးေတာ႔ ရွင္သိထားဖို႔
ကြ်န္မေျပာမယ္
ဘဝဆိုတာ
ေရွ႕ တစ္လွမ္းမတိုးရင္ ေနာက္ဆုတ္တာပဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ
ေန႔စဥ္ဘဝ Program ကို ဖ်က္ဆီးပစ္မယ္႔ Spyware ပဲ
ဒီေတာ႔
ရွင္နဲ႔ ကြ်န္မ ဘယ္လိုေရွ႕ ဆက္မလဲ။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၁၀နာရီ၊ ၄၇မိနစ္။
၃၊ ႏိုဝင္ဘာ ၊ ၂၀၀၉။
ညေနက ကမၻာတစ္ဖက္ဆီသို႔ ထြက္ခြါေတာ႔မည္။ အေဝးမွ ပဲ႔တင္ျပန္လာေသာ အလြမ္းမ်ားသည္ ရင္ကို လာထိမွန္ေသာအခါ ပြင္႔ဖတ္ပြင္႔ခ်ပ္ေတြအျဖစ္ တစ္လႊာခ်င္းပဲဲ့ေၾကြက်လို႔လာသည္။ ငွက္ေတြ အိပ္တန္းျပန္ၾကေတာ႔မွာလား။ ျပန္စရာအိမ္မရွိေသာ တိမ္စိုင္အစအနေတြကေရာ ဘယ္ဆီဘယ္ပံု ခရီးဆက္ၾကဦးမည္လဲ။ စိတ္မွတ္မဲ႔စြာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၾကည္႔မိေတာ႔ တမ္းတစိတ္က မီးေတာက္မီးလွ်ံလို ရင္ကို ပူျပင္းစြာ လာဟပ္ေလသည္။ အတူတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဘူးေသာ ေန႔စြဲမ်ား၊ တစ္ေယာက္ဒဏ္ရာကို တစ္ေယာက္ ေသြးတိတ္ႏွစ္သိမ္႔ခဲ႔ေသာ ေန႔စြဲမ်ား၊ ျမစ္ကို ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလျပည္ႏုႏု၊ ညေနေနေရာင္၊ ဟိုတစ္ပြင္႔သည္တစ္ပြင္႔ လင္းလာေသာ နီယြန္မီးမ်ား ၊ ျပီးေတာ႔ အတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ ျမိဳ႕ ျပရဲ႕ လမ္းမမ်ား ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ လမ္းေဘးကေဖးဆိုင္အိုအိုေလးထဲက ညေနသည္ အခ်စ္ဖြဲ႔ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔စြာ လွပလို႔ေနခဲ႔သည္။ အခု…အခုက်ေတာ႔ေရာ။ အာရုံက ရုတ္ခ်ည္းမြန္းက်ပ္လာေတာ႔ စိတ္မွတ္မဲ႔စြာ လက္က စီးကရက္ဘူးဆီလွမ္းမိျပန္သည္။ ျပီးေတာ႔ ဘဝဆိုတာ အခိုးအေငြ႔ဆန္ဆန္ပဲ ဆိုတာကိုလည္း ဖ်တ္ကနဲ သတိထားမိျပန္သည္။ တကယ္ေတာ႔ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မေရရာေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္သာျဖစ္ျပီး ဘဝဆိုတာကလည္း မေသခ်ာမေရရာမႈေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ေလးလံေနရတဲ႔ အစိုင္အခဲတစ္ခုပဲမဟုတ္လား။
စီးကရက္မီးခိုးေငြ႔ေတြက ေလမွာ ယိမ္းႏြဲ႔လြင္႔ျဖာလို႔ေနသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီလိုပဲ အဓိပါၸယ္မဲ႔စြာ ရွဴရွဳိက္ေနရတဲ႔ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြအေၾကာင္းဆီ စိတ္ေရာက္သြားမိျပန္သည္။ တစ္လိပ္ျပီး တစ္လိပ္ မီးကူးဖြာရွိဳက္ေနခဲ႔ေသာ မီးခိုးေငြ႔ေတြၾကားမွာ ဘဝထဲက အရာရာသည္လည္း ေဝဝါးလို႔ေနခဲ႔သည္။ ယုတ္စြအဆံုး ေလွ်ာက္ေနတဲ႔ ဘဝရဲ႕ လမ္းေတြကအစေပါ႔….။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အသက္ ေတြ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ၾကီးလာခဲ႔သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဘဝရဲ႕ လမ္းေတြ တျဖည္းျဖည္း ေကြ႔ေကာက္ၾကမ္းတမ္းလာခဲ႔သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လူမႈဆက္ဆံေရးေတြမွာ တသီးတျခား ေငါထြက္လာခဲ႔သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ၾကည္႔တဲ႔အၾကည္႔ေတြကို၌က သူစိမ္းဆန္ဆန္။ သူစိမ္းသက္သက္။ အရာရာသည္ အစကတည္းက စနစ္တက် မွားယြင္းေနခဲ႔ေၾကာင္း အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာမွ သိရွိခဲ႔ရသည္ပဲ။
အေဝးဆီကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္ရင္ မပီဝိုးဝါး မႈန္ျပာျပာရီေသာ ညေနျမဴခိုးျပာျပာေတြကုိ ေငးရီလွမ္းျမင္ေနရသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးဆိုခ်င္သည္။ နံရံကို ေက်ာမွီျပီး ခဏျဖစ္ျဖစ္ ျငိ္မ္သက္ေနခ်င္သည္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္းစကားမေျပာဘဲ တံခါးေတြအားလံုးပိတ္ျပီး အခန္းရဲ႕ ေထာင္႔က်ဥ္းက်ဥ္းတစ္ခုထဲမွာ ထိုင္ေနခ်င္သည္။ မေတြးခ်င္ေသာ ဘဝ၏အေၾကာင္းမ်ားကို ေတြးမိျပန္ေတာ႔ ဘဝထဲက အရာရာသည္ ခါးသီးေလးလံစြာ အာရုံေပၚ ျပိဳပိက်လာျပန္သည္။ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ တာဝန္မေက်ခဲ႔ေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈမ်ားသည္ ညေနရီဆည္းဆာတြင္ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ားလို ခါးသီးေတာက္ပေနခဲ႔ေလသည္။
အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြႏွင္႔ ညေနသည္ ၾကည္႔ေနရင္းကပင္ တျဖည္းျဖည္း ရင္႔အိုေဟာင္းႏြမ္းလာသည္။ တစ္စတစ္စႏွင္႔ အျဖဴအမည္းရုပ္ရွင္ပိုဆန္လာေလသည္။ အေမွာင္ရိပ္ရိပ္ေနာက္ခံတြင္ ေရြ႕ လ်ားေနေသာ ကားမ်ား၊ လူမ်ား ႏွင္႔အရာရာသည္ အာရုံတြင္ ေလဟာနယ္တစ္ခုႏွယ္ ပကတိအတိုင္း ပြင္႔ထြက္ေနသည္။ ေခတ္ေပၚအာရုံခံစားမႈ တစ္စံုတစ္ရာမပါဝင္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို အရာရာသည္ အသက္ဓာတ္ကင္းမဲ႔လို႔ ေနသည္။ ေလေျပတစ္ခ်က္ေဝ႔ကနဲတိုက္ခတ္လာေသာအခါ ဆံပင္ေတြ လြင္႔ဖြာသြားျပန္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အမႈိက္တစ္စလို ေလႏွင္ရာဆီသို႔သာ လြင္႔ပါသြားခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သစ္ေၾကြရြက္ေတြလိုမ်ိဳး ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ႔ ေျမျပင္ကို ရင္ဘတ္နဲ႔ ပြတ္တိုက္ျပီး ဟိုးအေဝးဆံုးအထိ ေျပးလႊားသြားလိုက္ခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အရာရာကို အျပီးအပိုင္ ေမ႔ေလ်ာ႔ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ….ျဖစ္ႏိုင္ရင္….။
ဒီလိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ျမစ္ျပင္ေပၚမွာ ညေနသည္ အနီေရာင္ခပ္မ်ားမ်ားအလင္းစေတြႏွင္႔ အရင္အခါမ်ားလိုပင္ ရွိေနလိမ္႔ဦးမည္ ထင္သည္။ ညေနေနေရာင္သဲ႔သဲ႔ေအာက္မွာ ေလွသမၺန္ေတြ ၊ စက္တပ္ေလွငယ္အေသးစားမ်ားသည္လည္း ရည္ရြယ္ရာဆီ ဦးတည္ခုတ္ေမာင္းေနၾကဦးမည္။ ျမစ္၏ ဆည္းလည္းေလျပည္သည္လည္း ညင္းညင္းသြဲ႔သြဲ႔ လြင္႔ခတ္ေနလိမ္႔ဦးမည္။ ျမစ္၏ ဟိုးတစ္ဖက္ကမ္းဆီမွာလည္း သစ္ျမစိမ္းရိပ္တို႔က ယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ရွားေနၾကဦးမည္။ အရာရာဟာ အရင္အတိုင္း မေျပာင္းမလဲပဲ ရွိလိမ္႔ဦးမည္ဟု စိတ္ကယံုၾကည္သည္။ ဒါဆို…. သူမ….သူမတစ္ေယာက္ကေရာ။ တစ္ခဏအတြင္းမွာပင္ ရင္သည္ လႈိုက္ကနဲ ခုန္လႈပ္သြားသည္။ လစ္ဟာဆံုးရႈံးမႈသည္ အမည္နာမ ေဖာ္ျပရန္ခက္ခဲေသာ ေဝဒနာတစ္ခုလို။ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ပြင္႔အံက်လာေသာ အနာေဟာင္းတစ္ခုလို။ မ်က္ဝန္းအစံုကို မွိတ္ထားေသာ္လည္း အတိတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ အျပီးသတ္သြားမွာ မဟုတ္သည္႔ အခန္းဆက္ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္လို အာရုံမွာ ထင္ဟပ္လာေလသည္။ စို႔တက္လာေသာ မ်က္ရည္စတို႔ကို တစ္ပါးေသာသူတို႔ မျမင္ဖို႔ရာ မ်က္ေတာင္ကို တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္မိသည္။ အတန္ငယ္ေညာင္းညာေနေသာ ကိုယ္ကာယကို အေနအထားအနည္းငယ္ျပင္မိသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ဖြင္႔ထားေသာ သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စကို လိုက္ဆိုမိေတာ႔ အာရံုက နည္းနည္းေတာ႔ေပါ႔ပါးသြားျပန္သည္။ လက္ထဲက ကုန္ခါနီးစီးကရက္တိုကို ခပ္ျပင္းျပင္း ေတာက္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ သြားစမ္းပါကြာ…ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုလည္း လက္ထဲက စီးကရက္တိုလို ခပ္ျပင္းျပင္းေတာက္ထုတ္လိုက္…ျပီးေတာ႔ ေခြးမတစ္ေကာင္ေလာက္မွ သစၥာမရွိတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုလည္း ဘဝထဲက၊ အာရုံခံစားမႈနံရံ ေလးဖက္ေလးတန္ထဲက ခပ္ျပင္းျပင္းသာ ကန္ထုတ္ပစ္လိုက္….ဒါဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ။
တကယ္တမ္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ႔အခါတိုင္း ဘဝမွာ ခံႏိုင္ရည္ေတာ္ေတာ္ေလးကို နည္းပါးခဲ႔သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ဦးေဆြးဆံျမည္႔ေစာင္႔သိရုိေသခဲ႔ေသာ ေန႔စြဲမ်ားသည္ သစၥာမဲ႔မႈလက္အစံုျဖင္႔ မေမွ်ာ္လင္႔စြာ ျဖတ္ရိုက္ခံခဲ႔ရေသာအခါ ကစဥ္႔ကလ်ား လဲျပိဳလြင္႔စင္က်ခဲ႔ရေလသည္။ အဲဒီတုန္းက ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေျခာက္ေသြ႕ သြားမွာ မဟုတ္ေတာ႔ေသာ မ်က္ရည္စတခ်ိဳ႕ ရွိေနခဲ႔သည္။ အဲဒီတုန္းက သစၥာတရားရဲ႕ လက္ဖ်ံမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ မဟုတ္ေသာ သူမရဲ႕ အမည္နာမေလးရွိေနခဲ႔သည္။ သံသရာအဆက္ဆက္ ဘယ္လိုဝဋ္ေၾကြးမ်ိဳးနဲ႔မွ ေပးဆပ္ျငိမ္းသတ္လို႔ မရႏိုင္ေတာ႔ေသာ ပရိေဒဝမီးလွ်ံတို႔သည္ ရင္တစ္ခုလံုးမဆန္႔ေအာင္ ေလာင္ကြ်မ္းလို႔ေနခဲ႔သည္။ ရည္စူး၍ ေရးခဲ႔ဘူးေသာ ကဗ်ာစာသားတို႔သည္ အာရုံခံစားမႈ မွန္နံရံမ်ားကို ဆပ္ျပာပူေပါင္းေတြလို တစ္ျခြမ္းျခြမ္း ယိမ္းယိုင္ျပိဳကြဲသြားေစခဲ႔သည္။ ေမွ်ာ္လင္႔တမ္းမက္ခဲ႔ေသာ အိပ္မက္တို႔သည္ အိပ္စက္မေပ်ာ္ႏိုင္ ရွည္လ်ားေသာ ညမ်ား၏ အေၾကးခံြတို႔ကို ေဖာက္ျပီး ေခ်ာ္ရည္ပူေတြလို ယိုစီးစိမ္႔က်လာခဲ႔သည္။ ထားလိုက္၊ ထားလိုက္စမ္းပါကြာ။ အတိတ္ဆီမွာ ပိိတ္မိေနေသာ မသိစိတ္သည္ က်ားနာတစ္ေကာင္လို ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္လ်က္ရွိသည္။ စိတ္အာရံုတစ္ခုလံုး ကိုင္ရိုက္ခံထားရသလို နာက်င္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ အာရံုအဆက္အစပ္က ေရးလက္စ ကဗ်ာစာသားေတြဆီ ဖ်တ္ကနဲ ေရာက္ရွိသြားျပန္သည္။ ညေန၏ မ်က္လံုးအေသေတြဆီ ေငးရီရင္း ေသြးသားတစ္ခုလံုး ဆူပြက္ပူေလာင္လာျပန္သည္။ ဘယ္လိုစာသားတစ္စံုတစ္ရာႏွင္႔မွ အဓိပါၸယ္ေဖာ္ျပရန္ မလြယ္ကူေသာ အထီးက်န္စိတ္ကို အျခားေသာတစ္ဖက္မွေန၍ ျပန္ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ ျပီးေတာ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲက ထစ္အေနေသာ စာသားတစ္ေၾကာင္းလို စိတ္ဓာတ္ျဖင္႔ အရာရာကို အားတင္းရင္ဆိုင္မိျပန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ…။
ေနဝင္ေတာ႔မည္။ ဆည္းဆာရဲ႕ ေျခသံသဲ႔သဲ႔က အေမွာင္မွာ ပိုက်ယ္လာသလို ခံစားရသည္။ ေလျပည္က ပိုျပီးေတာ႔ေအးစက္လာသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ပိုျပီး သူစိမ္းဆန္လာသည္။ အေမွာင္မွာ မျမင္ႏိုင္ေသာအေမွာင္ေတြ ေရာေထြးေနသည္။ မျမင္ရေသာ လမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းမႈေတြႏွင္႔ ေရာျပြန္းရႈပ္ေထြးေနသည္။ အေမွာင္မွာ ျပာႏွမ္းေနေသာေဝဒနာသည္ မျမင္ရေသာ နံရံေတြကို ရိုက္ခတ္ျပီး ပဲ႔တင္ထပ္ေနေလသည္။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၅၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂၀၀၉။
ည ၇ နာရီ၊ ၅၁ မိနစ္။
ႏွလံုးသားရွိတဲ့ ရယ္သံႏွစ္ခု
စမ္းေခ်ာင္းႏုႏုေလးထဲ အတူတကြစီးဆင္းခဲ့ၾကတယ္
ပန္းပြင့္၊ သစ္႐ြက္၊ ခ်ိဳအီငွက္သံ
တစ္ခါတရံ
ကိုင္းခတ္ေက်ာက္စြန္း လူးလြန္႔တြန္းတိုက္လို႔
တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရလိုက္ဖို႔ရာ
ေမ့ေလ်ာ့ေနဆဲ
႐ုတ္တရက္
တေဝါေဝါ
ေရတံခြန္တစ္ခုဟာ ဘြားခနဲ
. . . . . . . . . . .
တကြဲတျပားလြင့္စင္လိမ့္က်သြား
တစ္ေယာက္ရယ္သံ တစ္ေယာက္မၾကားရေတာ့ဘူး။ ။
မင္းစိုးရာ
သရဖူ မဂၢဇင္း ၊ ဇြန္ ၊၂၀၀၆
မေအာင္ျမင္တဲ့ ေျမႀကီးမွာမွ
မ်ိဳးေစ့အမွန္ကိုပ်ိဳးမိတယ္
ငါဟာ အ႐ူးအႏွမ္း
အနမ္းတစ္ျခမ္းလံုးေၾကြတာေတာင္
ေမႊးတုန္း လွတုန္း
ျမတ္ႏိုးမႈကို တစ္စစီပံုထားတုန္း။
ေပါ့ဆတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအမွားက
ကိုယ့္အပ်က္ကို သံသယနဲ႔မွ်ားခဲ့
ေျခသံလံုလံု ေဖာက္ဖ်က္မႈရဲ ႔ေနာက္ကြယ္မွာ
မင္းကမ္းလိုက္တဲ့ဓား
အသြားငါ့ဖက္
တစ္ဘဝလံုးညႊတ္ေနေအာင္ ခ်စ္ခဲ့အကိုင္းအခက္
အခု ခုတ္ျဖတ္ခံလိုက္ရတယ္။
ဒီမွာ မ်က္ရည္ရဲ ႔ရနံ႔သာ အသက္႐ွဴဝခဲ့ေပါ့
ေဟာ့ဒီ မနာက်ည္းရက္တဲ့ ႐ိုးေျမက်ေဝဒနာ
အခ်စ္ဟာ မူးယစ္ေဆးတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ခဲ့တယ္ ။
အၾကည့္ေဝ့လည္လြန္းသူေလးရယ္ . . .
အေရျပားကို ေဖာက္ဝင္သြားတဲ့က်ည္ဆံထက္
ႏွလံုးသားကို စိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အလြဲသံုးစားမႈကျပင္းရွလြန္းခဲ့
သစၥာမဲ့သူ နာတာလီအတြက္နဲ႔
ပုရွ္ကင္ဟာ
ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္ခဲ့ေပါ့ ။ ။
မင္းစိုးရာ
စရဏ မဂၢဇင္း ၊ ၂၀၀၇
ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့ လမင္းကို
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ ဆယ္ယူခဲ့ရေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈ
အခု . . .မင္းက
စက္႐ုပ္ကို ႏွလံုးသားအစစ္ထည့္ေပးလိုက္ျပီ
အ႐ြယ္ငယ္ငယ္ စိတ္ထားေလးတင့္တယ္ေသာ
ကိုယ့္ညီမေလး ငယ္ . . .
မ်က္လံုးေတြဖြင့္ထားလည္း
ကန္းေနဆဲအေမွာင္
ေခြးတစ္ေကာင္ ေခ်ာင္ပိတ္အ႐ိုက္ခံရသလို
တကယ့္ဘဝကို ငါျပန္ကိုက္ခဲ့ေပါ့
ထိုးက်ေနတဲ့ ငါ့အရိပ္ကို မင္းစိတ္နဲ႔ဖဲ့ယူခဲ့ရ
စစ္ေျမျပင္
ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို
ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဝမ္းနည္းမႈနဲ႔
ဘယ္တုန္းကမွ မေခ်ပခဲ့သူ
ခက္ခဲထစ္အ တိပ္သားတစ္စ
ငါ့ဘဝနဲ႔ ထပ္တူစီးမယ့္ျမစ္တစ္စင္း
ငါ့ဆင္းရဲျခင္းကို မင္းကပန္းလိုပန္ခဲ့ေတာ့
မင့္မ်က္ရည္ကို
သစၥာလို ငါေစာင့္သိ႐ိုေသတတ္ခဲ့ျပီ ။ ။
မင္းစိုးရာ
ေမာင္ဘုန္း
ေလာေလာလတ္လတ္ ေဝဖန္စကားမ်ား