ႏွလံုးသားရွိတဲ့ ရယ္သံႏွစ္ခု
စမ္းေခ်ာင္းႏုႏုေလးထဲ အတူတကြစီးဆင္းခဲ့ၾကတယ္
ပန္းပြင့္၊ သစ္႐ြက္၊ ခ်ိဳအီငွက္သံ
တစ္ခါတရံ
ကိုင္းခတ္ေက်ာက္စြန္း လူးလြန္႔တြန္းတိုက္လို႔
တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရလိုက္ဖို႔ရာ
ေမ့ေလ်ာ့ေနဆဲ
႐ုတ္တရက္
တေဝါေဝါ
ေရတံခြန္တစ္ခုဟာ ဘြားခနဲ
. . . . . . . . . . .
တကြဲတျပားလြင့္စင္လိမ့္က်သြား
တစ္ေယာက္ရယ္သံ တစ္ေယာက္မၾကားရေတာ့ဘူး။ ။
မင္းစိုးရာ
သရဖူ မဂၢဇင္း ၊ ဇြန္ ၊၂၀၀၆
မေအာင္ျမင္တဲ့ ေျမႀကီးမွာမွ
မ်ိဳးေစ့အမွန္ကိုပ်ိဳးမိတယ္
ငါဟာ အ႐ူးအႏွမ္း
အနမ္းတစ္ျခမ္းလံုးေၾကြတာေတာင္
ေမႊးတုန္း လွတုန္း
ျမတ္ႏိုးမႈကို တစ္စစီပံုထားတုန္း။
ေပါ့ဆတတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းအမွားက
ကိုယ့္အပ်က္ကို သံသယနဲ႔မွ်ားခဲ့
ေျခသံလံုလံု ေဖာက္ဖ်က္မႈရဲ ႔ေနာက္ကြယ္မွာ
မင္းကမ္းလိုက္တဲ့ဓား
အသြားငါ့ဖက္
တစ္ဘဝလံုးညႊတ္ေနေအာင္ ခ်စ္ခဲ့အကိုင္းအခက္
အခု ခုတ္ျဖတ္ခံလိုက္ရတယ္။
ဒီမွာ မ်က္ရည္ရဲ ႔ရနံ႔သာ အသက္႐ွဴဝခဲ့ေပါ့
ေဟာ့ဒီ မနာက်ည္းရက္တဲ့ ႐ိုးေျမက်ေဝဒနာ
အခ်စ္ဟာ မူးယစ္ေဆးတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ခဲ့တယ္ ။
အၾကည့္ေဝ့လည္လြန္းသူေလးရယ္ . . .
အေရျပားကို ေဖာက္ဝင္သြားတဲ့က်ည္ဆံထက္
ႏွလံုးသားကို စိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အလြဲသံုးစားမႈကျပင္းရွလြန္းခဲ့
သစၥာမဲ့သူ နာတာလီအတြက္နဲ႔
ပုရွ္ကင္ဟာ
ေသနတ္ခ်င္း ယွဥ္ပစ္ခဲ့ေပါ့ ။ ။
မင္းစိုးရာ
စရဏ မဂၢဇင္း ၊ ၂၀၀၇
ေရတြင္းထဲက်ေနတဲ့ လမင္းကို
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ ဆယ္ယူခဲ့ရေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈ
အခု . . .မင္းက
စက္႐ုပ္ကို ႏွလံုးသားအစစ္ထည့္ေပးလိုက္ျပီ
အ႐ြယ္ငယ္ငယ္ စိတ္ထားေလးတင့္တယ္ေသာ
ကိုယ့္ညီမေလး ငယ္ . . .
မ်က္လံုးေတြဖြင့္ထားလည္း
ကန္းေနဆဲအေမွာင္
ေခြးတစ္ေကာင္ ေခ်ာင္ပိတ္အ႐ိုက္ခံရသလို
တကယ့္ဘဝကို ငါျပန္ကိုက္ခဲ့ေပါ့
ထိုးက်ေနတဲ့ ငါ့အရိပ္ကို မင္းစိတ္နဲ႔ဖဲ့ယူခဲ့ရ
စစ္ေျမျပင္
ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို
ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ဝမ္းနည္းမႈနဲ႔
ဘယ္တုန္းကမွ မေခ်ပခဲ့သူ
ခက္ခဲထစ္အ တိပ္သားတစ္စ
ငါ့ဘဝနဲ႔ ထပ္တူစီးမယ့္ျမစ္တစ္စင္း
ငါ့ဆင္းရဲျခင္းကို မင္းကပန္းလိုပန္ခဲ့ေတာ့
မင့္မ်က္ရည္ကို
သစၥာလို ငါေစာင့္သိ႐ိုေသတတ္ခဲ့ျပီ ။ ။
မင္းစိုးရာ
ငါ့ရင္ထဲက စံပယ္႐ံုေလးမို႔
အလွျပင္ေပးဖို႔လိုဦးမွာလား
ျမတ္ႏိုးမိတဲ့စိတ္မွာ
“မင္း . . .
ဆံပင္ေတြဘာလို႔ျဖတ္ပစ္ရတာလဲကြယ္ ”
ကေလးေလး
မင္းအရိပ္ေလးေငးမိ႐ံုနဲ႔
ငါ့အေတြးေတြ အကုန္ယူသြားတတ္သူ
ယံုၾကည္မႈဟာ မင္းေျခလွမ္း
မင္းလမ္းေလးအပၚ ျဖန္႔ခင္းလဲေလ်ာင္းေပးလိုက္စရာ
ငါ့ေမတၱာတရားသာစိမ္းခဲ့
ငါ့ကိ္ုယ္ငါ ႐ုတ္သိမ္းလို႔မရႏိုင္။
မင္းအေတြးနဲ႔ေ၀းေ၀းမွာ
ငါက လြမ္းဖ်ားလြမ္းနာက်
မင္းဘ၀ေလးထဲ အေရာက္လာမယ့္ ငါ့ေျခလွမ္းလည္း
ပံုလွ်က္သားလဲၿပိဳက်ေပါ ့
ရွင္သန္ျခင္းဟာ ခ်ိဳၿမိန္မႈမွမဟုတ္တာကြယ္
ခုခ်ိန္ ညီမေလးရဲ ႔ အိပ္စက္ျခင္းအေပၚ
ေလညင္းေလးတစ္စ ျဖာက်႐ံုပဲျဖစ္ျဖစ္
ငါ့ေမတ ၱာ နင္ရေစခ်င္တယ္။
ကိုယ့္ညီမေလး ေမစု ေရ . . .
စၾကဝဠာ အျပင္ဘက္ဆိုရင္လည္း ထြက္ေစာင့္႐ံုေပါ့
အခုေတာ့
ရွက္စိတ္ကေလး ႏႈတ္ခမ္းမွာ ကိုက္ထား႐ံု
လြယ္အိတ္အညိဳေလး ရင္ခြင္ပိုက္ထား႐ံု
အနမ္းနဲ႔မထိခတ္ရေသးတဲ့
မင္းဆံႏြယ္တစ္ကမ္းစာ အလြမ္း
ငါ ့မွာအေငးအေမာနဲ႔ သြယ္တန္းရတယ္။
ညီမေလးရယ္ . . .
ငါကဘဝေနာက္ေျပးလိုက္ရတဲ့သူ
ငါလဲရင္ ငါ့ဘာသာထူရတယ္
ေလာကဓံကို မ်က္ရည္ခံထိုးဖို႔အတြက္နဲ႔
တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအိုပ်က္ေလး
ငါတို႔ေတြ ဘယ္လိုဘယ္ပံုေဝးရမယ္ . . .
ေၾသာ္ . . .ဘယ္လိုဘယ္ပံုေဝးၾကမယ္ . . .။ ။
မင္းစိုးရာ
သရဖူ မဂၢဇင္း ၊၂၀၀၅
ကိုယ့္လက္ဖ၀ါးျဖန္႔လိုက္တိုင္း
မင္းလက္ဖ၀ါးေလးလာတင္ေပးတတ္တာ အခ်စ္ဆိုရင္
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္အေပါင္းမ်ားစြာအတြက္
အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခက္ခဲေနရဦးမွာကလည္း ဘ၀ေပါ့
င၀န္ျမစ္ေရျပင္ေပၚ အရိပ္တို႔႐ွည္လ်ားေပ်ာ္၀င္ခ်ိန္
စက္ေလွ၀မ္းထဲ ႐ြဲ ႔ေစာင္းေစာင္းထီးေလးတစ္လက္ဟာ
မင့္အသက္ဓာတ္ထဲကေမတၱာဆိုရင္
က်ိဳက္၀ိုင္းမွတ္တိုင္မွာ
လမ္းကိုသိစိတ္မဲ့ အခါခါျဖတ္ကူးေနတာ ကိုယ့္အခ်စ္ပါပဲ။
မင္းဆံပင္ေတြျဖတ္ပစ္လိုက္တာ
ကိုယ့္ကိုသံေယာဇဥ္ျဖတ္တာမဟုတ္မွန္းသိတယ္
တစ္ခါတေလ
ကိုယ္က မီးေတာက္ကိုေငးရီအားက်မိတဲ့သစ္ရြက္ေျခာက္
ဆင္းရဲသေလာက္အစြဲအလမ္းႀကီးခဲ့ဖူးတယ္။
မင္းမ်က္ရည္နဲ႔ ကိုယ့္သစၥာတရား
အေသြးအသားလိုေပါင္းစပ္ထားတယ္
ပစၥဳပၸန္အေမွာင္ေတြၾကားထဲလည္း
ကိုယ့္အလြမ္းစိတ္ကေလး ထြန္းညွိထားပါတယ္။
ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးစရာၾကံဳတဲ့အခါ
ေလညင္းေလးတိုက္သလိုစကားေျပာၿပီး
သစ္ရြက္ကေလးေတြလႈပ္ခတ္သလို ရယ္ေမာပါ
၀မ္းနည္းနာက်င္စရာဆိုရင္လည္း
မင္းႏွစ္သက္တဲ့ ေခ်ာကလက္လို
အင္အားနဲ႔ေထြးဖက္ပါ
မင္းကသဘာ၀တရားရဲ ႔ အေရာင္တူပန္းပြင့္
ကိုယ္ကေျမႀကီးနဲ႔နီးစပ္တဲ့သစ္ရြက္
ငွက္ကေလးလိုပ်ံသန္းေနမွာ. . .
ဒါ ကိုယ္တို႔ေမတၱာ ကိုယ္တို႔ကမ ၻာ
ဆုပ္လို႔ပဲ စူးခဲ့စူးခဲ့
စားလို႔ပဲ ႐ူးခဲ့႐ူးခဲ့။ ။
မင္းစိုးရာ
ပိုလွ်ံေနတဲ့ ၀ါက်ေတြကို လိုေနတဲ့ပါဒေတြအတြက္ျဖည့္စြက္လိုက္တယ္
ေအာင္ပိုင္စိုး
အခ်ိန္တိုုင္း
မင္းသတင္းေလး ငါနားစြင့္တယ္
သံလမ္းႏွစ္ခုမဆံုႏိုင္ျခင္းက ငါတို႔ဘ၀လား
ငါ့အေသြးအသားထဲ အျမဲေရာက္တယ္
မင္းအေၾကာင္းေလး
ငါဆိုတဲ့သီခ်င္းက သတိရျခင္းလား
ေသြးထဲ
အ၀ါေရာင္ေတြသာ အစုန္အဆန္
အထီးက်န္ျခင္းဟာ ေတာလံုးညံလို႕
မ်က္ညဳိ၀န္း ၊ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ၊ ႏွစ္ေယာက္ညေန ….ေမ့မရႏုိင္ …..
သူ႕ရဲ႕ေတာင္စြယ္မွာ ေနကြယ္ခဲ့ျပီလား
ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္
အလြမ္းမွာ ဘယ္ခါအိုရမယ္
ေၾသာ္….
အလြမ္းမွာ ဘယ္ခါငိုရမယ္။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၂၀၀၄
အရာရာ
နင့္ဖက္က အမွတ္တမဲ့ဆိုေပမယ့္
ငါ့စစ္မ်က္ႏွာမွာ အမွတ္တရေပါ့
ငါပိုင္ဆိုင္ရာ
ငါ့ႏိုင္ငံေတာ္လည္း ျပိဳလဲခဲ့ျပီ
ငါ့သစၥာတရားလည္း…ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္
မိသခင္မေျခေတာ္ရင္းမွာ ဒူးေထာက္နာက်င္ခဲ့ျပီ
ငါ့ျမိဳ႕ေဟာင္းနံရံမွာ
ငါ့ႏွလံုးေသြးေဆးေရးလည္း နီျမန္းေျခာက္ေသြ႕ခဲ့ပါျပီ
တကယ္ဆို…ဥေပကၡာကို
ရင္ခ်ပ္လႊာပု၀ါပါး ဆင္ျမန္းေတာက္ပတဲ့ အခ်စ္နတ္ဘုရားဟာ
မိမာယာရွင္
မိကေ၀မ ‘ နင္ ‘ ျဖစ္ပါတယ္
ႏွင္းရယ္…
ငါ့ရဲ႕ေဆာင္းလည္းတစစီျပိဳကြဲလုေပါ့
မ်က္ရည္ငွက္ကေလးလည္း
ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္
ပ်ံသန္းေပ်ာက္ကြယ္လုေပါ့။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
တင္ျပီးသားကဗ်ာပါ…ကဗ်ာအသစ္မရွိလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္တင္လိုက္တာပါ…ဘေလာ႔ခ္ရဲ႔ title ကဗ်ာပါ…။
ညတာရွည္တဲ့ညေတြတိုင္း
မင္းရယ္သံေလးၾကားရတာကိုက
ငါ့အဓိပၸါယ္
အေရာင္ပ်က္ေနတဲ့ၾကယ္ကေလးကအစ
မင္းဆံႏြယ္ေတြထဲ မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္
မ်က္ညိဳ၀န္းကေလး
ေမွာ္ရုံတစ္ခုစာ အလြမ္းေတြေပးခဲ့ေလတယ္
ၾကာပြင့္ေတြၾကားမွာ ႏြံဟာရွင္သန္ပါ႔မလား
ဇာတ္လမ္းက
သံသရာလို အဆံုးမသတ္ႏိုင္
မ်က္၀န္းတစ္ခုရဲ႕အလ်ား….
ဘယ္လိုမ်က္ရည္နဲ႕ တိုင္းရမလဲ
သည္မွာ ၊ မင္းအေၾကာင္းေတြးျပီး ကမၻာတည္မယ္
မင္းအေၾကာင္းေရးျပီး ေသရာပါမယ္
အရင္ ႏွစ္ေယာက္လမ္းေဟာင္းေလးေပၚ
ခု၊ ငါတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္လို႕
အလြမ္းရယ္….
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး မဆန္႕ေတာ့
က်င္လည္ရာအဆက္ဆက္ ေဆြးရေလတယ္။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၂၀၀၅ ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ
ကိုယ့္္စိတ္ကိုယ္ျမဲေအာင္ရႈေတာ့
မင္းရယ္သံေလးၾကားရတယ္
အလြမ္းက
ေတာမီးလို ပ်ံ႕ႏံွ႕လို႕
သစ္ကိုင္းမွာ ျငိေနတဲ့ လေရာင္ေလးကအစ
သံသရာအဆက္ဆက္မစိမ္းလန္းႏိုင္
ဘာေၾကာင့္မ်ားတို႕ေဝးခဲ့ရသလဲ
သတိတရစိတ္က ရုိင္းစိုင္းလြန္းတယ္
ညည ၊ ကဗ်ာေရးလို႕မရတဲ့အခါ
မင္းနာမည္ေလး တဖြဖြရြတ္ဆိုမိတယ္
အျပင္မွာ သစ္ရြက္ေတြက တစ္ေငြ႕ေငြ႕ ပဲ႔က်လို႔
ႏွစ္ေယာက္အိပ္မက္ေတြ
အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ျခားနားလို႕
မင္းနဲ႕အေဝးမွာ ငါ့ႏွလံုးသားရိွမယ္
အိမ္ကိုလည္းမလာဘူး
လမ္းမွာေတြ႕လည္း မေခၚဘူး
မ်က္ညဳိဝန္းကေလး
ၾကယ္ေၾကြတိုင္း ၊ ငါဟာဆုေတာင္းမွားခဲ့ေလတယ္။ ။
ဘုန္းေနသြန္း
၂၀၀၅
ေမာင္ဘုန္း
ေလာေလာလတ္လတ္ ေဝဖန္စကားမ်ား